ذغاللغتنامه دهخداذغال . [ ذُ ] (اِ) چوب سوخته ٔ آتش نشانده و کشته که برای بار دیگر سوختن را آماده کنند. فحم . انگشت .زگال . زغال . زوال و برخی آن را با زاء اخت راء نویسند و ظاهر
ذغالگویش خلخالاَسکِستانی: zəqâl دِروی: zəqâl شالی: zəqâl کَجَلی: âleseq کَرنَقی: zəqâl کَرینی: zəqâl کُلوری: zəqâl گیلَوانی: âlus لِردی: zeqâl
زغاللغتنامه دهخدازغال . [ زُ ] (اِ) انگِشت که فحم نیز گویند. (لغت فرس اسدی چ اقبال ص 334). انگشت و چوب سوخته ٔ که پیش از آنکه کاملاً بسوزد آن را خاموش کرده باشند. (ناظم الاطباء)
زقاللغتنامه دهخدازقال . [ زَ ] (اِ) زغال اخته . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). این درختچه در جنگلهای ارسباران بحال وحشی موجود است . آن را در ارسباران زقال و در تهران زقال اخته می
زغالگویش کرمانشاهکلهری: zexâl̆ گورانی: zexâl̆ سنجابی: zexâl̆ کولیایی: zexâl̆ زنگنهای: zexâl̆ جلالوندی: zexâl̆ زولهای: zexâl̆ کاکاوندی: zexâl̆ هوزمانوندی: zexâl̆
ذغال اختهلغتنامه دهخداذغال اخته . [ ذُ اَ ت َ / ت ِ ] (اِ مرکب ) اخته ذغال . درختی است میوه دار و میوه ٔ آن بطعم ترش و رنگ آلبالوی سیاه و رسیده و بشکل سنجد باریک .
ذغال حیوانیلغتنامه دهخداذغال حیوانی . [ ذُ ل ِ ح َ / ح ِ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) سوخته ٔ استخوان بطرزی خاص .
ذغال سنگلغتنامه دهخداذغال سنگ . [ ذُ ل ِ س َ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) ذغال معدنی . حجر موسی . حجاره ٔ قبر موسی . احجارالسود. (الجماهر بیرونی ). و آن چوبهای متحجر تحت الارضی است .
ذغال گرفتگیلغتنامه دهخداذغال گرفتگی . [ ذُ گ ِ رِ ت َ/ ت ِ ] (حامص مرکب ) مسمومیت از دَم [ گاز ] ذغال .