دوهلغتنامه دهخدادوه . [ دَ وَ ] (فعل ) در بیت ذیل از مولوی صورتی است از «دود» بمعنی شتابد و سریع حرکت کند : گفتا شتر به ترکی چه بود بگو، دوه گفتا بچش چه ؟ گفت خود او از پی اش د
دوهلغتنامه دهخدادوه . [ دَ وَ / وِ ] (ترکی ، اِ) شتر : گفتا شتر به ترکی چه بود بگو، دوه گفتا بچش چه ، گفت خود او ازپی اش دوه .مولوی .
دوهلغتنامه دهخدادوه . [ دَوْه ْ ] (ع مص ) شتر را در نوبت چهارروزه خواندن به آب . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
دوحلغتنامه دهخدادوح . [ دَ] (ع مص ) کلان شدن شکم و فروهشته شدن آن . || بزرگ گردیدن درخت . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
دوه چیلغتنامه دهخدادوه چی . [ دَ وَ / وِ ] (اِخ ) نام محله ای است بزرگ به تبریز. (از یادداشت مؤلف ).
دوه چیلغتنامه دهخدادوه چی . [ دَ وَ / وِ ] (ترکی ، اِ مرکب ) (مرکب از دوه ، شتر + چی پسوند نسبت و فاعلی ) به معنی شتربان . (یادداشت مؤلف ).
دوه دیلاغلغتنامه دهخدادوه دیلاغ . [ دَ وَ / وِ دَ ] (ترکی ، ص مرکب ) (اصطلاح عامیانه ، از ترکی دوه به معنی شتر، و دیلاغ به معنی بلند بالاست ) سخت بلند و بی اندام . (یادداشت مؤلف ).
دوهوالغتنامه دهخدادوهوا. [ دُ هََ ] (اِ مرکب ) دوآرزو و خواهش مختلف . اختلاف نظر. (یادداشت مؤلف ) : در ساعت پریان را بفرستاد و گفت در شهر به دو هوادر یکدیگر افتاده اند. (اسکندرن
دوه چیلغتنامه دهخدادوه چی . [ دَ وَ / وِ ] (اِخ ) نام محله ای است بزرگ به تبریز. (از یادداشت مؤلف ).
دوه چیلغتنامه دهخدادوه چی . [ دَ وَ / وِ ] (ترکی ، اِ مرکب ) (مرکب از دوه ، شتر + چی پسوند نسبت و فاعلی ) به معنی شتربان . (یادداشت مؤلف ).
دوه دیلاغلغتنامه دهخدادوه دیلاغ . [ دَ وَ / وِ دَ ] (ترکی ، ص مرکب ) (اصطلاح عامیانه ، از ترکی دوه به معنی شتر، و دیلاغ به معنی بلند بالاست ) سخت بلند و بی اندام . (یادداشت مؤلف ).