دوغ زدنلغتنامه دهخدادوغ زدن . [ زَ دَ ] (مص مرکب ) مسکه برآوردن . (ناظم الاطباء). تکاندن مشک و ظرف دیگر را که در آن شیر یا ماست است گرفتن مسکه را. (از یادداشت مؤلف ): مخض . تمخض ؛
دوغلغتنامه دهخدادوغ . (اِ) شیری که زبد آن را بگیرند و ماده ٔ پنیری آن بر جای باشد. (بحر الجواهر). شیر ترش مسکه گرفته . (ناظم الاطباء). شیری که از وی مسکه بر آورده باشند که جغرا
دوغلغتنامه دهخدادوغ . [ دَ ] (ع مص ) بیمار شدن همه ٔ قوم . || تباه کردن گرما چیزی را. || ارزان گردیدن طعام . || آرمیدن قوم همدیگر را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
دوغگویش خلخالاَسکِستانی: du دِروی: du شالی: du کَجَلی: du کَرنَقی: du کَرینی: du کُلوری: du گیلَوانی: du لِردی: du
دوغگویش کرمانشاهکلهری: du: گورانی: du: سنجابی: du: کولیایی: du: زنگنهای: du: جلالوندی: du: زولهای: du: کاکاوندی: du: هوزمانوندی: du:
آب دوغلغتنامه دهخداآب دوغ . (اِ مرکب ) ماستی با آب بسیار، گشاده کرده : کسی را کو تو بینی درد سرفه بفرمایش تو آب دوغ و خرفه . طیان .- امثال :بخیه به آب دوغ زدن ؛ رنجی بیفائده برد
نحیلغتنامه دهخدانحی . [ ن َح ْی ْ ] (ع مص ) دوغ زدن . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). || زایل کردن چیزی را. || برگردانیدن نگاه از کسی . (آنندر
فرقةلغتنامه دهخدافرقة. [ ف ِ ق َ ] (ع اِ) خیک نیک پر که تا قدری از آن فارغ نکنند دوغ زدن نتوانند. || گروه مردم . ج ، فِرَق . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ج ، افارقة. جج ، افرا
نحیلغتنامه دهخدانحی . [ ن َ حا ] (ع اِ) سبوی گلین که در آن شیر اندازند جهت دوغ زدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ). || نوعی از خرمای تر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطبا). ||
تشکیةلغتنامه دهخداتشکیة. [ ت َ ی َ ] (ع مص ) شکوة ساختن زن تا دوغ زند. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). شکوة ساختن برای دوغ زدن . (آنندراج ) (از اقرب الموارد). و رجوع به تشکی شود.