دوغلولغتنامه دهخدادوغلو. [ دُ غ ُ ] (ترکی ، ص مرکب ) دوقلو. کلمه ٔ ترکی است مرکب از: دغ [ دوغ ] از در دغماق به معنی زادن و «لو» علامت نسبت . جفت . توأمین . (جنین ). همزاد. توأم
دوقلوگویش اصفهانی تکیه ای: doqul طاری: doqoli طامه ای: doqolü طرقی: doqolu کشه ای: doqolu نطنزی: doqolu
دوبلورفرهنگ انتشارات معین(لُ) [ فر. ] (ص . اِ.) آن که در برگردان فیلم به زبان دیگر به جای هنرپیشة اصلی حرف می زند.
دؤلوللغتنامه دهخدادؤلول . [ دُءْ ] (ع اِ) سختی و شدت . ج ، دآلیل . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) || اختلاط و تردد. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). || اختلال . (منتهی ا
دولوللغتنامه دهخدادولول . [ دُ ] (ص مرکب ) (مرکب از: دو + لول ، لوله ) آنچه دارای دو لوله باشد. || قسمی تفنگ که دولوله دارد. تفنگ یا تپانچه که دارای دولوله است . (یادداشت مؤلف )
دوقلیلغتنامه دهخدادوقلی . [ دُ ] (ترکی ، ص مرکب ) (مرکب از دوق + لی ) جفت و توأم . (ناظم الاطباء). دوغلی . دوغلو. دغلی . دغلو. همزاد. دوقلو. دو بچه که با هم از شکم مادر بیرون آم
دومغزلغتنامه دهخدادومغز. [ دُ م َ ] (ص مرکب ) که دارای دو مغز باشد. که دو تا مغز داشته باشد. دارای دو مغز؛ بادام دومغز؛ دوغلو. (یادداشت مؤلف ) : چو بادام دومغز آزار سندان سعدی .
اتآملغتنامه دهخدااتآم . [ اِت ْ ] (ع مص ) توأم زادن . دو فرزند بیک شکم آوردن . دو بیک شکم زادن . (زوزنی ). دوگانه زادن . دوغلو زائیدن . || ذبح کردن گوسپند تئمه . || افضاء مراءة
بچه ٔ دوگانهلغتنامه دهخدابچه ٔ دوگانه . [ ب َ چ َ / چ ِ / ب َچ ْ چ َ / چ ِ ی ِ دُ ن َ / ن ِ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) توأم . (دهار). دو بچه که همزاد باشند. توأمان . همزاد. دوغلو.
دغلیلغتنامه دهخدادغلی . [ دُ غ ُ ] (ص ) بچه ٔ حیوانی را گویند که فربه شده باشد و چاغ و خوش صورت ، و جست و خیز نماید. (لغت محلی شوشتر، نسخه ٔ خطی ). || توأم ،و آن دو طفل اند که