دوبیتیلغتنامه دهخدادوبیتی . [ دُ ب َ / ب ِ ] (ص نسبی ، اِ مرکب ) (اصطلاح عروضی ) مثنات . مثنی . (السامی فی الاسامی ). مثناة. (زمخشری ). رباعی . (یادداشت مؤلف ). ترانه . (صحاح الف
دوبیتیفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهنوعی از شعر که عبارت از دو بیت یا چهار مصراع است و مانند رباعی مصراع اول و دوم و چهارم آن قافیه دارد اما وزن آن با وزن رباعی فرق دارد و بر وزن لاحول و لاقوة الا
دوبیتیفرهنگ انتشارات معین(دُ بِ) [ فا - ع . ] (ص نسب .) 1 - شعری دارای دو بیت یا چهار مصراع که مصراع های اول و دوم و چهارم دارای یک قافیه هستند. 2 - یکی از گوشه های چهارگاه .
دوبتیلغتنامه دهخدادوبتی . [ دُ ب ُ ] (ص نسبی اِ مرکب ) منسوب به دوبت . دارای دوبت . || در اصطلاح مسکوکات ظاهراً سکه ٔ دارای دو نقش در طرفین یا دارای دو تصویر در دو جانب . در میزا
دوبینیلغتنامه دهخدادوبینی . [ دُ ] (حامص مرکب ) صفت و حالت دوبین . لوچی . اَحوالی . کاژی . (از یادداشت مؤلف ).دوتا دیدن هر شیئی . رجوع به دوبین شود : اگر تو دیده وری نیک و بد ز ح
دوبیتلغتنامه دهخدادوبیت . [ دُ ب َ / ب ِ ] (اِ مرکب ) مثنوی . (یادداشت مؤلف ). || چهار مصراع نخستین شعر را گویند که خوانندگان در آغاز سرود می خوانند. (از فرهنگ شعوری ج 1 ص 440).
رباعیاتلغتنامه دهخدارباعیات . [ رُ عی یا ] (ع اِ) شعرهای دوبیتی . (ناظم الاطباء). ج ِ رباعی . رجوع به رباعی شود.