دوئیتلغتنامه دهخدادوئیت . [ دُ ئی ی َ ] (مص جعلی ) (مرکب از دوئی فارسی + یت عربی ) دوگانگی . این کلمه که به جای دویی استعمال کنند مانند «دارائیت » و نظایر آن مصدر است که از کلمه
دائیتالغتنامه دهخدادائیتا. (اِخ ) نام رودی در آریاویچ . (مزدیسنا ص 352). این رودرا بر حسب اقوال مختلفة ارس ، کر، سفیدرود، زرافشان ،و آمودریا (جیحون ) دانسته اند. رجوع به دایتی شود
دوبیتلغتنامه دهخدادوبیت . [ دُ ب َ / ب ِ ] (اِ مرکب ) مثنوی . (یادداشت مؤلف ). || چهار مصراع نخستین شعر را گویند که خوانندگان در آغاز سرود می خوانند. (از فرهنگ شعوری ج 1 ص 440).
دوبیتیلغتنامه دهخدادوبیتی . [ دُ ب َ / ب ِ ] (ص نسبی ، اِ مرکب ) (اصطلاح عروضی ) مثنات . مثنی . (السامی فی الاسامی ). مثناة. (زمخشری ). رباعی . (یادداشت مؤلف ). ترانه . (صحاح الف
آنیتلغتنامه دهخداآنیت . [ نی ی َ ](مص جعلی ، اِمص ) در تداول عوام ، از «آن ِ» فارسی که به صورت جعلی مصدر عرب درآمده ، مانند دوئیّت . کیفیتی از حُسن و جز آن که از آن تعبیری نتوان
یتلغتنامه دهخدایت . [ ای ی َ ] (ع پسوند) در عربی جزء مؤخر مصدر صناعی اسمی است یعنی مصدری که با آن یاء نسبت و تاء تأنیث (- یت ) آمده باشد، مانند مالکیت ، مرغوبیت ، انسانیت ،
شبههلغتنامه دهخداشبهه . [ ش ُ هََ / هَِ ] (ع اِمص ، اِ) پوشیدگی کار و مانند آن و امری که در آن حکم به صواب و خطا نکنند. (منتهی الارب ). گفته شده است که شبهة اسم است از اشتباه و
ترکلغتنامه دهخداترک . [ ت َ ] (ع مص ) دست بداشتن . (تاج المصادربیهقی ). گذاشتن چیزی یا کسی را. (منتهی الارب ). گذاشتن . (آنندراج ). رها کردن ، خلاء و منه : ترک فلان مالاًو عیال