دنگاللغتنامه دهخدادنگال . [ دَ ](ص نسبی ) (از: دنگ ، آلت برنج کوبی + َال ، پسوند نسبت ) اسب درازگردن بی اندام . (آنندراج ). || سخت فراخ و بزرگ : اتاقی دنگال ؛ خانه ٔ سخت فراخ . ا
دنگالهلغتنامه دهخدادنگاله . [ دَ ل َ / ل ِ ] (اِ مرکب ) آبی را گویند که از جای بلندی تا به زمین یخ بسته باشد یا از ناودان تا به زمین آویخته باشد. (برهان ) (انجمن آرا) (آنندراج ) (
دنگالیلغتنامه دهخدادنگالی . [ دَ ] (حامص مرکب ) صفت دنگال : اتاقهای به آن دنگالی همه خالی افتاده است . (یادداشت مؤلف ). رجوع به دنگال شود.
دنگالیلغتنامه دهخدادنگالی . [ دَ ] (حامص مرکب ) صفت دنگال : اتاقهای به آن دنگالی همه خالی افتاده است . (یادداشت مؤلف ). رجوع به دنگال شود.
دنگالهلغتنامه دهخدادنگاله . [ دَ ل َ / ل ِ ] (اِ مرکب ) آبی را گویند که از جای بلندی تا به زمین یخ بسته باشد یا از ناودان تا به زمین آویخته باشد. (برهان ) (انجمن آرا) (آنندراج ) (
دنگلالهلغتنامه دهخدادنگلاله . [ دَ گ ِ ل َ / ل ِ ] (اِ) گلفهشنگ و دنگاله . (ناظم الاطباء). رجوع به دنگاله شود. || تندی و درشتی و سختی و تعدی . (ناظم الاطباء).