دلجولغتنامه دهخدادلجو. [ دِ ] (نف مرکب ) دل جوی . دلجوینده . جوینده ٔ دل . تسلی دهنده و آرامش دهنده ٔ دل . رجوع به دلجوی شود. || مرغوب . مطلوب . پسندیده . شایسته . موافق . (ناظم
دلجوفرهنگ نامها(تلفظ: del ju) (به مجاز) خوب ، زیبا پسندیده ؛ (در قدیم) تسلی دهندهی دل ، غم خوار ، عاشق ، معشوق .
دلجویلغتنامه دهخدادلجوی . [ دِ ] (نف مرکب ) دلجو. دلجوینده . جوینده ٔ دل .استمالت کننده . تسلی دهنده و آرامش دهنده : زباغ عافیت بویی ندارم که دل گم گشت و دلجویی ندارم . خاقانی .ن