دریدلغتنامه دهخدادرید. [ دُ رَ ] (اِخ ) ابن صِمَّه ٔ جشمی بکری ، مکنی به ابوقرة. یکی از فرسان و شعرای عرب و از امرای سپاه کفار در غزوه ٔ حنین . و از دلاوران قبیله ٔ هوازن بشمار
دریدلغتنامه دهخدادرید. [ دُ رَی ْ ] (ع ص مصغر)مصغر است أدرد را مرخماً. (منتهی الارب ). به معنی تقریباً بی دندان . (ناظم الاطباء). رجوع به أدرد شود.
دریدگویش خلخالاَسکِستانی: bəzârnəstəš دِروی: bəzârnəsəš شالی: bəzârnəsəš کَجَلی: pâra.š be.ka کَرنَقی: âškâtəš کَرینی: âškâtəš کُلوری: bəzârnəəš گیلَوانی: vezârnəsəš لِردی:
دریدگویش کرمانشاهکلهری: deřɪ گورانی: deřɪ سنجابی: deřɪ کولیایی: adeřɪ زنگنهای: deřɪ جلالوندی: deřɪ/ deřân زولهای: deřân کاکاوندی: deřɪ/ deřân هوزمانوندی: deřɪ/ deřân
دریدگویش اصفهانی تکیه ای: bešdernâ طاری: ârešgürâ طامه ای: boydernâ طرقی: bešhevard / bešdernâ کشه ای: bešhevard /bešdernâ نطنزی: derešdâ / bešdernâ
دریدنلغتنامه دهخدادریدن . [ دَ دَ ] (مص ) لازم و متعدی هر دو آید، و بیش از همین یک مصدر برای فعل آن نیامده است ؛ لازم چون : جامه بدرید، دلو بدرید یعنی دریده و پاره شد، متعدی چون
دریدگیلغتنامه دهخدادریدگی . [ دَدَ / دِ ] (حامص ، اِ) حالت و چگونگی دریده . چاک و شکاف و انشقاق و انخراق و پاره شدگی . (ناظم الاطباء). پارگی . پارگی بدرازا. شکافتگی . خرق . (یاددا
دریدنلغتنامه دهخدادریدن . [ دُ دَ] (مص ) درویدن . (برهان ). بریدن غله . (از آنندراج ). درودن . (شرفنامه ٔ منیری ). درو کردن . (ناظم الاطباء).
دریدولغتنامه دهخدادریدو. [ دَ ] (اِخ ) ده کوچکی است از دهستان اسفند بخش مرکزی شهرستان سراوان . واقع در 57هزارگزی جنوب خاوری سراوان و کنار راه فرعی کونک به سراوان . (از فرهنگ جغرا