دخنهلغتنامه دهخدادخنه . [ دُ ن َ ] (ع اِ) تیرگی . (منتهی الارب ). || دارویی که دود کنند و بیمار را بدان دود دهند. عطری بود که بر آتش افکنند از بهرچشم بد. (اوبهی ). دارویی خوشبو
دخنهفرهنگ انتشارات معین(دُ نَ یا نِ) [ ع . دخنة ] (اِ.) 1 - رنگ تیره . 2 - آن چه که برای دود دادن خانه به کار برند.
دخنه ٔ مریملغتنامه دهخدادخنه ٔ مریم . [ دُن َ / ن ِ ی ِ م َ ی َ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) بیخ درختیست که بر هیأت خرد باشد و شاخ و ساق او به زمین نزدیک بود و منبت او در نواحی کوفه بود
دخنه کردنلغتنامه دهخدادخنه کردن . [ دُ ن َ / ن ِ ک َ دَ ] (مص مرکب ) دود کردن و دودآلود کردن . (از آنندراج ).
ام دخنهلغتنامه دهخداام دخنه . [ اُم ْ م ِ دُ ن َ ] (ع اِ مرکب ) نخله . گویند ام دجیه است . (از المرصع). و رجوع به دخنه شود.
دخنه ٔ مریملغتنامه دهخدادخنه ٔ مریم . [ دُن َ / ن ِ ی ِ م َ ی َ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) بیخ درختیست که بر هیأت خرد باشد و شاخ و ساق او به زمین نزدیک بود و منبت او در نواحی کوفه بود
دخنه کردنلغتنامه دهخدادخنه کردن . [ دُ ن َ / ن ِ ک َ دَ ] (مص مرکب ) دود کردن و دودآلود کردن . (از آنندراج ).
ام دخنهلغتنامه دهخداام دخنه . [ اُم ْ م ِ دُ ن َ ] (ع اِ مرکب ) نخله . گویند ام دجیه است . (از المرصع). و رجوع به دخنه شود.
دخینةلغتنامه دهخدادخینة. [ دَ ن َ ] (ع اِ) دخنه . آنچه بر آتش افکنند تا بوی خوش دهد. (شعوری ج 1 ص 452).آنچه بر آتش افکنند از عطریات . رجوع به دخنه شود.