خورهلغتنامه دهخداخوره . [ رَ/ رِ ] (اِ) نوعی از جوال است که آنرا پر از غله کنند و چنان بر بالای باربردار اندازند که طرف سر جوال بگردن باربردار باشد. (برهان قاطع) (ناظم الاطباء).
خورهلغتنامه دهخداخوره . [ خ َ / خُو رَ / رِ ] (ص ) پایمال . (ناظم الاطباء). || (اِ) خرزهره و آن درختی است که بت پرستان برگ آنرا بکار برند و به عربی آنرا دفلی گویند. (برهان قاطع)
خورهلغتنامه دهخداخوره . [ خوَ / خ ُ رَ ] (اِخ ) دهی است از دهستان میان آب بخش مرکزی شهرستان اهواز، واقع در 40هزارگزی شمال اهوازو باختر راه آهن اهواز به تهران . این دهکده در دشت
خوره ٔ اردشیرلغتنامه دهخداخوره ٔ اردشیر. [ خوَ / خ ُ رَ / رِ ی ِ اَ دَ ] (اِخ ) یکی از بخش های فارس قدیم . رجوع به خره ٔ اردشیر شود : همی رفت روشن دل و یادگیرسرافراز تا خوره ٔ اردشیر.فرد
خوره ٔ استخرلغتنامه دهخداخوره ٔ استخر. [ خوَ / خ ُ رَ / رِ ی ِ اِ ت َ ] (اِخ ) نام یکی از بخشهای فارس قدیم . رجوع به خوره و تاریخ سیستان 26 شود.
خوره ٔ جهانلغتنامه دهخداخوره ٔ جهان . [ خوَ / خ ُ رَ / رِ ی ِ ج َ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) ملک یا قوه ای که نضارت و طراوت جهان را دارد. (یادداشت مؤلف ) : روزی فرزند بلخی ... بصحرا ر
خوره ٔ دارابلغتنامه دهخداخوره ٔ داراب . [ خوَ / خ ُ رَ / رِ ی ِ ] (اِخ ) نام یکی از بخش های فارس قدیم . خره ٔ داراب . رجوع به خره و خوره و تاریخ سیستان ص 26 شود.
خوره ٔ اردشیرلغتنامه دهخداخوره ٔ اردشیر. [ خوَ / خ ُ رَ / رِ ی ِ اَ دَ ] (اِخ ) یکی از بخش های فارس قدیم . رجوع به خره ٔ اردشیر شود : همی رفت روشن دل و یادگیرسرافراز تا خوره ٔ اردشیر.فرد
خوره ٔ استخرلغتنامه دهخداخوره ٔ استخر. [ خوَ / خ ُ رَ / رِ ی ِ اِ ت َ ] (اِخ ) نام یکی از بخشهای فارس قدیم . رجوع به خوره و تاریخ سیستان 26 شود.
خوره ٔ جهانلغتنامه دهخداخوره ٔ جهان . [ خوَ / خ ُ رَ / رِ ی ِ ج َ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) ملک یا قوه ای که نضارت و طراوت جهان را دارد. (یادداشت مؤلف ) : روزی فرزند بلخی ... بصحرا ر
خوره ٔ دارابلغتنامه دهخداخوره ٔ داراب . [ خوَ / خ ُ رَ / رِ ی ِ ] (اِخ ) نام یکی از بخش های فارس قدیم . خره ٔ داراب . رجوع به خره و خوره و تاریخ سیستان ص 26 شود.
خوره ٔ شاپورلغتنامه دهخداخوره ٔ شاپور. [ خوَ / خ ُ رَ / رِی ِ ] (اِخ ) نام یکی از بخشهای فارس . رجوع به خره و خوره و تاریخ سیستان ص 26 و تاریخ گزیده ص 109 شود.