خودشلغتنامه دهخداخودش . [ خوَ / خ ُ دَ ] (ضمیر) خود او. || بعینه . کاملاً شبیه به او.- امثال :خودش است و دو گوشهایش ؛ کنایه از فقر و بی چیزی .
خودشگویش خلخالاَسکِستانی: əštanəš دِروی: əštanəš شالی: əštanəš کَجَلی: eštaeš کَرنَقی: həštanəš کَرینی: əštanəš کُلوری: əštanəš گیلَوانی: əštanəš لِردی: əštanəš
نَفْسِهِفرهنگ واژگان قرآنخودش - نفسش - جانش (کلمه نفس در اصل به معناي همان چيزي است که به آن اضافه ميشود مثلاً "نفس الانسان" يعني خود انسان و"نفس الحجر" يعني خود سنگ است)
نَّفْسِهَافرهنگ واژگان قرآنخودش - نفسش - جانش (کلمه نفس در اصل به معناي همان چيزي است که به آن اضافه ميشود مثلاً "نفس الانسان" يعني خود انسان و"نفس الحجر" يعني خود سنگ است)