خوخ اقرعلغتنامه دهخداخوخ اقرع . [ خ َ خ ِ اَ رَ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) برگی هندی . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). شفتالوی کاردی . (بحر الجواهر).
خوخاءلغتنامه دهخداخوخاء. [ خ َ ] (ع ص ، اِ) مرد احمق . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).
خوخاءةلغتنامه دهخداخوخاءة. [ خ َ ءَ ] (ع ص ، اِ) مؤنث خوخاء. زن احمق . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).
خوخةلغتنامه دهخداخوخة. [ خ َ خ َ ] (ع اِ) روزن در دیوار که از آن روشنایی بخانه رسد. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). || گشادگی مابین دو خانه که بر آن دروازه نبا
خوخولغتنامه دهخداخوخو. [ خ َ خ َ ] (اِ) بلغت زند، رسم و قاعده ، آیین . || شمشیر. تیغ. || قوت . توانایی . زور. || شاخه . غصن . || داربستی که استاد بنا روی آن میرود کار می کند. (ن
خوخ اقرعلغتنامه دهخداخوخ اقرع . [ خ َ خ ِ اَ رَ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) برگی هندی . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). شفتالوی کاردی . (بحر الجواهر).
خوخةلغتنامه دهخداخوخة. [ خ َ خ َ ] (ع اِ) روزن در دیوار که از آن روشنایی بخانه رسد. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). || گشادگی مابین دو خانه که بر آن دروازه نبا
خوخاءلغتنامه دهخداخوخاء. [ خ َ ] (ع ص ، اِ) مرد احمق . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).
خوخاءةلغتنامه دهخداخوخاءة. [ خ َ ءَ ] (ع ص ، اِ) مؤنث خوخاء. زن احمق . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).
خوخولغتنامه دهخداخوخو. [ خ َ خ َ ] (اِ) بلغت زند، رسم و قاعده ، آیین . || شمشیر. تیغ. || قوت . توانایی . زور. || شاخه . غصن . || داربستی که استاد بنا روی آن میرود کار می کند. (ن