خوابیده بودگویش خلخالاَسکِستانی: xəta be دِروی: xəta.bə شالی: xəta be کَجَلی: höt.a be/biyâ کَرنَقی: xota be/bâ کَرینی: xotta be/biyâ کُلوری: xəta bə گیلَوانی: hətâ لِردی: xotta be/
خوابیده بودگویش کرمانشاهکلهری: xaftü گورانی: xaftü سنجابی: xaftü کولیایی: axaftü زنگنهای: xaftü جلالوندی: xaftü زولهای: vatü کاکاوندی: hoatü هوزمانوندی: hoatü
خوابیده بودگویش اصفهانی تکیه ای: behotebo طاری: behottabo طامه ای: viyotabo طرقی: behottabo کشه ای: behottebo نطنزی: vahottabo
خوابیده بودمگویش خلخالاَسکِستانی: xəta bim دِروی: xəta.bi.m شالی: xəta bim کَجَلی: höt.a bey.m کَرنَقی: xota beym کَرینی: xotta bim کُلوری: xəta bim گیلَوانی: hətâym لِردی: xotta bem
خوابیده بودندگویش خلخالاَسکِستانی: xəta bin دِروی: xəta.bi.ndə شالی: xəta bi.nde کَجَلی: höt.a bend کَرنَقی: xota bendə کَرینی: xotta bende کُلوری: xəta bind گیلَوانی: hətâyn لِردی: x
خوابیده بودیگویش خلخالاَسکِستانی: xəta biš دِروی: xəta.bi.š شالی: xəta biš کَجَلی: höt.a bey.r کَرنَقی: xota beyš کَرینی: xotta biš کُلوری: xəta biš گیلَوانی: hətâyš لِردی: xotta beš
خوابیده بودیدگویش خلخالاَسکِستانی: xəta birân دِروی: xəta.bi.rân شالی: xəta bi.rân کَجَلی: höt.a bey.rân کَرنَقی: xota bey.rân کَرینی: xotta birân کُلوری: xəta birân گیلَوانی: hətâyrâ
خوابیده بودیمگویش خلخالاَسکِستانی: xəta bimân دِروی: xəta.bi.mân شالی: xəta bi.mân کَجَلی: höt.a bey.mân کَرنَقی: xota bey.mân کَرینی: xotta bimân کُلوری: xəta bimân گیلَوانی: hətâymâ
سردرگلیملغتنامه دهخداسردرگلیم . [ س َ دَ گ ِ ] (اِ مرکب ) نام بازیی است و آن چنان باشد که جمعی در جاهابخوابند و چیزی بر سر خود کشند و شخصی میدیده باشد،بعد از آن شخص سر در کنار شخص د
یک پهلوفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. لجوج؛ سرسخت و خودرٲی؛ یکدنده.۲. (قید) قرارگرفته بر روی یک پهلوی خود: او یکپهلو خوابیده بود.
یوسفلغتنامه دهخدایوسف . [ س ُ ] (اِخ ) ابن یعقوب بن عبدالحق مرینی ،سلطان ناصرلدین اﷲ، مکنی به ابویعقوب . از پادشاهان دولت مرینی در مغرب اقصی بود. به سال 685 هَ . ق . پس از وفات
کالانوسلغتنامه دهخداکالانوس . (اِخ ) نام حکیم هندی که جزو ملتزمین اسکندر به ایران آمد و در پارس ناخوش شد و بنا به سنتی که بین حکمای هند بود که ناخوشی بدن را بد میدانستند اقدام بخود
غرانلغتنامه دهخداغران . [ غ ُ ] (اِخ ) جائی است . (منتهی الارب ). یاقوت در معجم البلدان غران را علم مرتجلی می داند و گوید: نام جائی است در تهامة : بغران او وادی القری اضطربت نکب