چاللغتنامه دهخداچال . (اِ) چاله . گودال . مغاک . حفره . گودی . گوی و مغاکی را گویند که درآن توان ایستاد یعنی زیاده بر دو گز نباشد. (برهان ). گودال بود و آن را چاله نیز گویند. گ
خوش آهنگیلغتنامه دهخداخوش آهنگی .[ خوَش ْ / خُش ْ هََ ] (حامص مرکب ) خوش صدائی . خوش آوائی . || گوش نوازی . ملایمت آهنگ در استماع .
خوش آهنگلغتنامه دهخداخوش آهنگ . [ خوَش ْ / خُش ْ هََ ] (ص مرکب ) آنکه در نغمه های آواز تصرفات نیکو و مطبوع کند. (ناظم الاطباء). مردمان خوش آواز یا موسیقی دان . (لغت نامه ٔ محلی شوشت
خوش ظاهرلغتنامه دهخداخوش ظاهر. [ خوَش ْ / خُش ْ هَِ ] (ص مرکب ) آنکه ظاهر آراسته دارد. مقابل بدظاهر. || کنایه از بدجنس : فلانی خوش ظاهر و بدباطن است .
خوش ظاهریلغتنامه دهخداخوش ظاهری . [ خوَش ْ / خُش ْ هَِ ] (حامص مرکب ) آراستگی ظاهر. مقابل بدظاهری . || کنایه از بدجنسی و بدباطنی .