خثولغتنامه دهخداخثو. [ خ َث ْوْ ] (ع اِ) اسفل شکم که فروهشته باشد. (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
خسولغتنامه دهخداخسو. [ خ َ / خ ُ ] (اِ) مادرزن . (صحاح الفرس ). خسر. (یادداشت بخط مؤلف ). رجوع به خُسُر شود. || پدرزن . (از ناظم الاطباء).
خسولغتنامه دهخداخسو. [خ ُ ] (اِخ ) نام ناحیتی است جنوبی شهر داراب که ده بزرگ آن را نیز خسو گویند و پنج فرسنگ از شهر داراب دور است . (فارسنامه ٔ ابن بلخی ). رجوع به خسویه شود.
خس و خارنمالغتنامه دهخداخس و خارنما. [ خ َ س ُ ن ُ / ن َ ] (نف مرکب ) بشکل خار. بشکل خس : گلی از باغ وفا آمده ای خود خس و خارنما آمده ای .خاقانی .
خس و خاشلغتنامه دهخداخس و خاش . [ خ َ س ُ ] (ترکیب عطفی ، اِ مرکب ) خرده ریزه های پارچه . || شاخه های درخت . (ناظم الاطباء). || آشغال . خس و خاشاک .
خس و خاشاکلغتنامه دهخداخس و خاشاک . [ خ َس ُ ] (ترکیب عطفی ، اِ مرکب ) آشغال . کاه ریزه . خاشاک ریزه . خس و خار. رجوع به «خس و خار» و خاشاک شود.
خس و خارلغتنامه دهخداخس و خار. [ خ َ س ُ ] (ترکیب عطفی ، اِ مرکب ) خس و خاشاک ، آشغال . || تیغ. خار. شوک : وین گل و لاله ٔ خاکی که همی رویدبا گل دانش پیشت خس وخارستی . ناصرخسرو.تن د