خزاملغتنامه دهخداخزام . [ خ َزْ زا ] (ع ص ) خزم فروش . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).
خزاملغتنامه دهخداخزام . [ خ ِ ] (ع اِ) حلقه ای که زنان در بینی کنند. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). || ج ِ خزامه . (از منتهی الارب ) (از تاج العروس ).
خذاملغتنامه دهخداخذام . [ خ ِ ] (اِخ ) ابن خالد، وی از بنی عبیدبن زیدبن احدبن عمروبن عوف و از منافقان و از اصحاب مسجدالضرار بود. (از امتاع الاسماع ص 480، 472).
خزامالغتنامه دهخداخزاما. [ خ َ ] (اِ) خیری صحرائی و آن رستنی باشد که به شیرازی اردانه گویند. اگر زن قدری از آن بر دارد آبستن شود . (برهان قاطع). خزامی .
خزاماتلغتنامه دهخداخزامات . [ خ ِ ] (ع اِ) ج ِ خِزامَه . (از منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).
خزامةلغتنامه دهخداخزامة. [ خ ِ م َ ] (ع اِ) حلقه ٔ موئین که در بینی شتر کنند ومهار بر وی بندند. ج ، خِزام ، خِزامات ، خَزائم . || تسمه ای که بدان نعلین را به روی پا بندند. (از من
خزامةلغتنامه دهخداخزامة. [ خ ُ م َ ] (اِخ ) بنت جهمة. زنی از زنان صحابیه بوده است . (از منتهی الارب ).
خزامةلغتنامه دهخداخزامة. [ خ ِ م َ ] (ع اِ) حلقه ٔ موئین که در بینی شتر کنند ومهار بر وی بندند. ج ، خِزام ، خِزامات ، خَزائم . || تسمه ای که بدان نعلین را به روی پا بندند. (از من
خزامالغتنامه دهخداخزاما. [ خ َ ] (اِ) خیری صحرائی و آن رستنی باشد که به شیرازی اردانه گویند. اگر زن قدری از آن بر دارد آبستن شود . (برهان قاطع). خزامی .
خزاماتلغتنامه دهخداخزامات . [ خ ِ ] (ع اِ) ج ِ خِزامَه . (از منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).
خزامةلغتنامه دهخداخزامة. [ خ ُ م َ ] (اِخ ) بنت جهمة. زنی از زنان صحابیه بوده است . (از منتهی الارب ).