گللغتنامه دهخداگل . [ گ ُ ](اِ) در اوراق مانوی (به پارتی ) ور (گل سرخ )، اوستا وردا ، ارمنی ورد ، پهلوی گول ، ورتا ، ورد ، معرب «وَرد»، قیاس کنید با ارمنی ، وردژس ، کردی ، گول
غافتفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهگیاهی خاردار و تلخمزه با برگهای دراز، شاخههای باریک و مجوف، گلهای کبود، و ارتفاعی درحدود ۵۰ سانتیمتر که برگ، گل، و عصارۀ آن در طب به کار میرود و برای امرا