خاتم المجتهدینلغتنامه دهخداخاتم المجتهدین . [ ت َ مُل ْ م ُ ت َ هَِ ] (اِخ ) حاج ملامهدی نراقی است . رجوع به نراقی شود.
خاتم المجتهدینلغتنامه دهخداخاتم المجتهدین . [ ت َمُل ْ م ُ ت َ هَِ ] (اِخ ) ابن المتوج احمدبن عبداﷲ. از علمای امامیه ٔ قرن نهم هجری است و بسال 841 هَ . ق . درگذشت . رجوع به ابن متوج و ریح
خاتم المجتهدینلغتنامه دهخداخاتم المجتهدین . [ ت َ مُل ْ م ُ ت َ هَِ ] (ع اِ مرکب ) پایان دهنده ٔ مجتهدان ، آنکه اجتهاد بدوختم شده است . آنکه در فن اجتهاد به پایه ای رسیده است که دیگر همان
خاتم الملکلغتنامه دهخداخاتم الملک . [ ت َ مُل ْ م َ ل ِ ] (ع اِ مرکب ) گل مختوم . طین مختوم . طین شاموس . بدانجهت آن را خاتم الملک نامند که مهر پادشاه بر آن زنند. رجوع به طین شاموس و
خاتم الانبیاءلغتنامه دهخداخاتم الانبیاء. [ ت َ مُل ْ اَم ْ ] (اِخ ) خاتم انبیاء پیغامبر اسلام . محمد مصطفی (ص ) و رجوع به خاتم النبیین و محمدبن عبداﷲ شود.
خاتم الاوصیاءلغتنامه دهخداخاتم الاوصیاء. [ ت َ مُل ْ اَ ] (اِخ ) لقب امام دوازدهم شیعیان است . رجوع به مهدی شود.
خاتم الاولیاءلغتنامه دهخداخاتم الاولیاء. [ ت َ مُل ْ اَ ] (ع اِ مرکب ) آنکه ولایت بدو ختم شده است . ولی بزرگی که پس از او کسی بدان درجه از ولایت نخواهد آمد. لقبی است که صوفیان بزرگان خود
خاتم الاولیاءلغتنامه دهخداخاتم الاولیاء. [ ت ِ مُل ْ اَ ] (اِخ ) لقب امام دوازدهم شیعیان است . رجوع به مهدی شود.
نراقیلغتنامه دهخدانراقی . [ ن َ ] (اِخ ) مهدی یا محمدمهدی (حاج ملا...) ابن ابوذر نراقی کاشانی ، موصوف به خاتم المجتهدین . از فقهای شیعه و حکیم و ریاضی دان و ادیب قرن دوازدهم هَ .
احمدلغتنامه دهخدااحمد. [ اَ م َ ] (اِخ ) بحرانی . نسب او چنین است : فخرالدین احمدبن عبداﷲبن سعیدبن المتوج مشهور به ابن المتوج البحرانی . مؤلف روضات گوید: وی فاضلی معظم معروف بع
سیوطیلغتنامه دهخداسیوطی . [ س ُ ] (اِخ ) (849 - 911 هَ . ق .) عبدالرحمن ابی بکر ملقب به جلال الدین ، ادیب ، حافظ، مورخ ، و از اجله ٔ علمای اسلامی است . بسال 849 هَ . ق . در قاهره
حسین مجتهدلغتنامه دهخداحسین مجتهد. [ ح ُ س َ ن ِ م ُ ت َ هَِ ] (اِخ ) ابن ضیاءالدین حسن بن محمد موسوی عاملی کرکی معروف به امیر حسین مفتی و سید حسین مجتهد و خاتم مجتهدین است که از جبل
بابلغتنامه دهخداباب . (اِخ ) (1236 - 1266هَ . ق .) میرزا علی محمد شیرازی ولادتش در غره ٔ محرم سال هزار و دویست و سی و شش قمری ، و در بیست و هفتم شعبان سال هزار و دویست و شصت و