حفافةلغتنامه دهخداحفافة. [ ح ُف َ ] (ع اِ) بقیه ٔ کاه . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). || بقیه ٔ اسپست . (منتهی الارب ). || آنچه از موی و غیر آن ریزد. (اقرب الموارد).
حافةلغتنامه دهخداحافة. [ ف َ ] (ع ص ، اِ) ج ِ حائف ، بمعنی ستمگر. || (اِخ ) نام موضعی است . (منتهی الارب ).
حافةلغتنامه دهخداحافة. [ ف َ ] (ع اِ) کنار چیزی . کناره ٔ رود. ج ، حافات . (مهذب الاسماء). || حاجت . || سختی . شدّت . || گاو خرمن کوبی که بر کناره باشد و نسبت به گاوان همراه خود
حذافةلغتنامه دهخداحذافة. [ ح ُ ف َ ] (ع اِ) چیزی که از پوست و جز آن انداخته شود. (منتهی الارب ).- حذافه ای در رحل او نبودن ؛ در رحل او هیچ از طعام نبودن . (از منتهی الارب ).- خو
حفافةلغتنامه دهخداحفافة. [ ح ُف َ ] (ع اِ) بقیه ٔ کاه . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). || بقیه ٔ اسپست . (منتهی الارب ). || آنچه از موی و غیر آن ریزد. (اقرب الموارد).
حافةلغتنامه دهخداحافة. [ ف َ ] (ع ص ، اِ) ج ِ حائف ، بمعنی ستمگر. || (اِخ ) نام موضعی است . (منتهی الارب ).
حافةلغتنامه دهخداحافة. [ ف َ ] (ع اِ) کنار چیزی . کناره ٔ رود. ج ، حافات . (مهذب الاسماء). || حاجت . || سختی . شدّت . || گاو خرمن کوبی که بر کناره باشد و نسبت به گاوان همراه خود
حذافةلغتنامه دهخداحذافة. [ ح ُ ف َ ] (ع اِ) چیزی که از پوست و جز آن انداخته شود. (منتهی الارب ).- حذافه ای در رحل او نبودن ؛ در رحل او هیچ از طعام نبودن . (از منتهی الارب ).- خو