حضرةلغتنامه دهخداحضرة. [ ح ِ رَ ] (ع اِ) محضر. حضور. || مردی حسن الحضرة؛ مرد که غائبان را به نیکی یاد کند.
حزرةلغتنامه دهخداحزرة. [ ح َ رَ ] (اِخ ) دخت جریر شاعر است و او را بدان جهت ابوحزرة گفتند. زبیدی در تاج العروس گوید: ابوحزرة کنیة سیدنا جریر است وگویا او گمان کرده است که کنیت ج
حزرةلغتنامه دهخداحزرة. [ ح َ زَ ] (ع اِ) درختی است ترش . (منتهی الارب ). || دوست داشته شده . || برگزیده ای از مال . خیارالمال . (معجم البلدان ). ج ،حَزَرات . || کُنار تلخ . || ت
حزرةلغتنامه دهخداحزرة.[ ح َ رَ ] (اِخ ) چاهی است . (معجم البلدان ). || جائی است و گویند وادیی است . (معجم البلدان ).
هذرةلغتنامه دهخداهذرة. [ هََ ذِ رَ ] (ع ص ) مؤنث هذر. (منتهی الارب ). هیذرة. مِهْذار. (از اقرب الموارد). رجوع به هذر شود.
وصاف الحضرةلغتنامه دهخداوصاف الحضرة. [ وَص ْ صا فُل ْ ح َ رَ ] (اِخ ) عبداﷲبن عزالدین فضل اﷲ شیرازی ، ملقب به شهاب الدین و معروف به وصاف الحضرة. مؤلف کتاب تاریخ تجزیة الامصار و تزجیة
وصاف الحضرةلغتنامه دهخداوصاف الحضرة. [ وَص ْ صا فُل ْ ح َ رَ ] (اِخ ) عبداﷲبن عزالدین فضل اﷲ شیرازی ، ملقب به شهاب الدین و معروف به وصاف الحضرة. مؤلف کتاب تاریخ تجزیة الامصار و تزجیة
حضرتفرهنگ انتشارات معین(حَ رَ) [ ع . حضرة ] (اِ.)1 - قرب ، حضور. 2 - آستانه درگاه . 3 - کلمه ای است که برای احترام پیش ازنام قدیسان و بزرگان می آید . ؛~ عباسی الف - به حضرت عباس قسم
مولایلغتنامه دهخدامولای . [ م َ / مُو ] (اِخ ) از امرای مغول غازان که وصاف الحضرة گاه او را «ملا» و گاه «ملای » و گاه نیز «مولای » می نویسد. (تاریخ وصاف ص 374، 377، 378، 379، 380
حبیب اﷲ ساوجیلغتنامه دهخداحبیب اﷲ ساوجی . [ ح َ بُل ْ لاهَِ وَ ] (اِخ ) کریم الدین خواجه ... پیش کار انیس الحضرة دورمش خان لله ٔ سام میرزا صفوی والی خراسان . وی به سال 927 هَ .ق . به اتف
اسعدلغتنامه دهخدااسعد. [ اَ ع َ ] (اِخ ) (پاشا) شبیب . او راست : المنظومة الهائیة بمدح الحضرة السامیة النبویة، چاپ مطبعة العصریة بیروت . (معجم المطبوعات ج 1 ستون 434).