پنکوبلغتنامه دهخداپنکوب . [ پ َ ] (اِ) آچار که از مغز جوز و شیر و جفرات سازند ترش بود و در لسان الشعرا بای اخیر نیز فارسی است . (آنندراج ). رجوع به بتکوب شود.
عزیزخورلغتنامه دهخداعزیزخور. [ ع َ خوَرْ/ خُرْ ] (نف مرکب ) خورنده ٔ عزیز. که گرامی و ارجمندی را از میان بردارد و بخورد و فروبرد : وی خاک عزیزخور به خواری تن را عوض از جفات جویم .خ
جفانلغتنامه دهخداجفان . [ ج ِ ] (ع ص ، اِ) کاسه های بزرگ . || بخشندگان . سخاوتمندان . || چاههای کوچک . (منتهی الارب ). ج ِ جَفْنَه . || شاخه های رز. (غیاث ) (آنندراج ). رجوع به