جخجلغتنامه دهخداجخج . [ ج َ ] (اِ) جخچ . جانوری است از جنس شپّره به بزرگی غلیواج و بر سر دوش ناخنهادارد و خود را سرنگون از درخت آویزد و فضله و سرگین خود را خورد. (برهان ) (از ا
جخجخلغتنامه دهخداجخجخ .[ ج َ ج َ ] (اِخ ) عبیداﷲبن احمد نحوی ، مکنی به ابوالفتح . او راست : اخبار جخطة برمکی . (از کشف الظنون ).
جخجخةلغتنامه دهخداجخجخة. [ ج َ ج َ خ َ ] (ع مص ) بر زمین زدن کسی را. || بددلی کردن . || بانگ کردن . || پنهان نمودن مکنون دل خود را. || درآمدن در میانه ٔ چیزی . || گفتن جخ جخ . ||
جخجسلغتنامه دهخداجخجس . [ ج َ ج َ ] (اِ) جاکشو که داروئی است بزرگتراز عدس و شفاف و لغزنده و در داروهای چشم داخل کنند. جخچن . (ناظم الاطباء). رجوع به جاکسو و جخجن شود.
جخجنلغتنامه دهخداجخجن . [ ج َ خ ِ ] (اِ) جاکشو را گویند. (برهان ) (آنندراج ). و آن دانه ای باشد سیاه و روشن و لغزنده و نرم که در داروهای چشم بکار برند و بر وزن مخزن و گوزن هم آم
جخجخلغتنامه دهخداجخجخ .[ ج َ ج َ ] (اِخ ) عبیداﷲبن احمد نحوی ، مکنی به ابوالفتح . او راست : اخبار جخطة برمکی . (از کشف الظنون ).
جخجخةلغتنامه دهخداجخجخة. [ ج َ ج َ خ َ ] (ع مص ) بر زمین زدن کسی را. || بددلی کردن . || بانگ کردن . || پنهان نمودن مکنون دل خود را. || درآمدن در میانه ٔ چیزی . || گفتن جخ جخ . ||
جخجسلغتنامه دهخداجخجس . [ ج َ ج َ ] (اِ) جاکشو که داروئی است بزرگتراز عدس و شفاف و لغزنده و در داروهای چشم داخل کنند. جخچن . (ناظم الاطباء). رجوع به جاکسو و جخجن شود.
جخجنلغتنامه دهخداجخجن . [ ج َ خ ِ ] (اِ) جاکشو را گویند. (برهان ) (آنندراج ). و آن دانه ای باشد سیاه و روشن و لغزنده و نرم که در داروهای چشم بکار برند و بر وزن مخزن و گوزن هم آم