جحیلغتنامه دهخداجحی . [ ج ُ حا ] (اِخ ) دجین بن ثابت ، مکنی به ابوالغض و مشهور به جحا است . وی از قبیله ٔ فزاره بود ودر اوایل قرن دوم هجری در کوفه میزیست و با ابومسلم خراسانی م
جحیملغتنامه دهخداجحیم . [ ج َ ] (ع ص ، اِ) آتش سخت شعله زن . (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از قطر المحیط). || آتش توبرتو. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). || هر
جحیمرلغتنامه دهخداجحیمر. [ ج ُ ح َ م ِ ] (ع اِ مصغر) مصغر جحمرش . (منتهی الارب ). رجوع به جحمرش شود.
جحیناءلغتنامه دهخداجحیناء. [ ج ُ ح َ ] (ع اِ) در ترکیب ذیل بکار رفته .- جحیناء القلب و لُویجأه ؛ آنچه لازم قلب باشد از شک و حاجت و مانند آن . (منتهی الارب ). آنچه لازم قلب باشد.
جحیملغتنامه دهخداجحیم . [ ج َ ] (ع ص ، اِ) آتش سخت شعله زن . (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از قطر المحیط). || آتش توبرتو. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). || هر
جحیمرلغتنامه دهخداجحیمر. [ ج ُ ح َ م ِ ] (ع اِ مصغر) مصغر جحمرش . (منتهی الارب ). رجوع به جحمرش شود.
جحیناءلغتنامه دهخداجحیناء. [ ج ُ ح َ ] (ع اِ) در ترکیب ذیل بکار رفته .- جحیناء القلب و لُویجأه ؛ آنچه لازم قلب باشد از شک و حاجت و مانند آن . (منتهی الارب ). آنچه لازم قلب باشد.
جحیشلغتنامه دهخداجحیش . [ ج ُ ح َ ] (ع اِ مصغر) کره خر کوچک . (ناظم الاطباء). مصغر جَحْش . (از منتهی الارب ) (آنندراج ) (از قطر المحیط). و رجوع به جحش شود.- امثال : عش یا جُحیش