ثلاثیلغتنامه دهخداثلاثی . [ ث ُ ثی ی ] (ع ص نسبی ) سه حرفی (کلمه ) و صیغ اسماء ثلاثی در عربی ده است : فلس . فرس . کتف . عضد. حبر. عنب . ابل . قفل . صرد.عنق . || منسوب به ثلثة. ||
ثلاثیةلغتنامه دهخداثلاثیة. [ ث ُ ثی ی َ ] (ع ص نسبی ) تأنیث ثُلاثی ؛ کلمه ٔ ثلاثیة؛ کلمه ٔ سه حرفی .
ثلاثون الفاًلغتنامه دهخداثلاثون الفاً. [ ث َ ن َ اَ فَن ْ ] (ع عدد مرکب ، ص مرکب ، اِ مرکب ) سی هزار.
ثلاثه ٔ غسالهلغتنامه دهخداثلاثه ٔ غساله . [ ث َ ث َ ی ِ غ َس ْ سا ل َ / ل ِ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) سه پیاله ٔ شراب که بوقت صبح نوشند و آن شوینده ٔ غمها و شوینده ٔ فضول تن و مزیل کدورت
ثلاثیةلغتنامه دهخداثلاثیة. [ ث ُ ثی ی َ ] (ع ص نسبی ) تأنیث ثُلاثی ؛ کلمه ٔ ثلاثیة؛ کلمه ٔ سه حرفی .
تأتاءلغتنامه دهخداتأتاء.[ ت َءْ ] (ع ص ) (از ثلاثی مجرد ت َءَءَ) آنکه زبانش در «تا» آویزد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). آنکه زبانش در «تاء» لکنت داشته باشد. (ناظم الاطباء).
خطاملغتنامه دهخداخطام . [ خ ِ ](ع مص ) مصدر ثلاثی «خَطم » و ثلاثی مزیدفیه «مخاطمه » است . رجوع به «خطم » و «مخاطمه » در این لغت نامه شود.