تهسهسلغتنامه دهخداتهسهس . [ ت َ هََ هَُ ] (ع مص ) به معنی هسهسة است . (منتهی الارب ). آواز کردن زره و پیرایه . || آواز حرکت پای و جز آن به شب . (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب
تهلغتنامه دهخداته . [ ت ِه ْ/ ت ِ هَِ ] (ع اِ اشاره ) مانند ذِه و یا ذِه ِ کلمه ٔاشاره به مؤنث است ؛ یعنی این زن . (ناظم الاطباء).
تهلغتنامه دهخداته . [ ت ُه ْ ] (اِ) تفو را گویند که آب دهن است و آب دهن انداختن را هم گفته اند. (برهان ) (از آنندراج ). تف و آب دهن . (ناظم الاطباء). رجوع به تف و تفو شود.
سه تالغتنامه دهخداسه تا. [ س ِ ] (اِ مرکب ) طنبوری راگویند که بدان سه تار بسته باشند. (برهان ). ساز سه تار. (فرهنگ رشیدی ). ستار. (ناظم الاطباء) : گرم ساز یکتا زنی یا دوتایی دران
ستهلغتنامه دهخداسته . [ س ِ ت َ / ت ِ ] (ص ) رنجور و ضعیف و ناتوان . (برهان ) (جهانگیری ) (اوبهی ). رنجور. (صحاح الفرس ). || درم ناسره و این در اصل سه ته بود چراکه هر دو جانب آ
تمتملغتنامه دهخداتمتم . [ ت ُ ت ُ ] (اِ) قطاس باشد و آن دم گاو کوهی است که سپاهیان آن را از نیزه و علم آویزند و بر گردن اسب بندند. (برهان ) (ناظم الاطباء). غژغاو را گویند که به
زانو ته کردنلغتنامه دهخدازانو ته کردن . [ ت َهَْ ک َ دَ ] (مص مرکب ) به ادب نشستن . (آنندراج ) : چو زانوی مشاطگی ته کندسها ناز زیبائی مه کند.ظهوری (ازآنندراج ).