بیگیلغتنامه دهخدابیگی . [ ب َ / ب ِ ] (حامص مرکب ) مأخوذ از بیک یا بیگ ترکی . بیکی . لقب گونه ای است که در آخر اسم مردان درآید: دریابیگی . طوی بیگی . دیوان بیگی .ایل بیگی . قور
بیگیارلغتنامه دهخدابیگیار. (ص مرکب ) بی کیار. بموجب فرهنگ ولف بمعنی زرنگ و چالاک است ، و گیار را جهانگیری تنبل معنی کرده است . (از لغات شاهنامه ص 66) : بر مهتر زرق شد بیگیار که بَ
خانه ٔ بیگیلغتنامه دهخداخانه ٔ بیگی . [ ن ِ ی ِ ب ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان باوندپوربخش مرکزی شهرستان شاه آباد، واقع در 35 هزارگزی شمال خاوری شاه آباد و یکهزار گزی ده پیر. ناحیه ای
اخته بیگیلغتنامه دهخدااخته بیگی . [اَ ت َ / ت ِ ب َ / ب ِ ] (حامص مرکب ) سمت و شغل اخته چی یا اخته بیگ . در آنندراج اخته بیگی و اخته چی بیک معنی آمده است و گوید: در ترکی شخصی که اخته
چشمه بیگیلغتنامه دهخداچشمه بیگی . [ چ َ م َ ب َ ] (اِخ ) دهی است از دهستان بخش هرسین شهرستان کرمانشاهان که در 18 هزارگزی باختر هرسین و 5 هزارگزی جنوب شهر هرسین به کرمانشاهان واقع است
حسین بیگیلغتنامه دهخداحسین بیگی . [ ح ُ س ِ ب ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان هنام و بسطام بخش سلسله ٔ شهرستان خرم آباد. واقع در 12هزارگزی خاور الشتر و 12هزارگزی خاور راه خرم آباد به ال
بیگیارلغتنامه دهخدابیگیار. (ص مرکب ) بی کیار. بموجب فرهنگ ولف بمعنی زرنگ و چالاک است ، و گیار را جهانگیری تنبل معنی کرده است . (از لغات شاهنامه ص 66) : بر مهتر زرق شد بیگیار که بَ