بکاملغتنامه دهخدابکام . [ ب ِ ] (ص مرکب ) مقابل ناکام : بر تو موکلند بدین دام روز و شب بایدت باز داد بناکام یا بکام . ناصرخسرو.- بکام بودن ؛ حاصل بودن . بر مراد بودن : گل در بر
بکامتلغتنامه دهخدابکامت . [ ب َ م َ] (ع اِمص ) بکامة. گنگی یا عجز بیان . (آنندراج ). || بلاهت . (آنندراج ). و رجوع به بکامة شود.
بکامةلغتنامه دهخدابکامة. [ ب َ م َ ] (ع مص ) بَکْم ْ. گنگ گردیدن . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). گنگ و کر و کور پیدا شدن . (منتهی الارب ). و رجوع به بکم شود. || (اِمص ) گن
بکامتلغتنامه دهخدابکامت . [ ب َ م َ] (ع اِمص ) بکامة. گنگی یا عجز بیان . (آنندراج ). || بلاهت . (آنندراج ). و رجوع به بکامة شود.
بکامةلغتنامه دهخدابکامة. [ ب َ م َ ] (ع مص ) بَکْم ْ. گنگ گردیدن . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). گنگ و کر و کور پیدا شدن . (منتهی الارب ). و رجوع به بکم شود. || (اِمص ) گن
انقاضلغتنامه دهخداانقاض . [ اِ ] (ع مص ) زبان بکام چسبیده بانگ برزدن ستور را. (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || بانگ کردن عقاب و چوزه ٔ مرغ و بندِ اندام . (م
کام و ناکاملغتنامه دهخداکام و ناکام . [ م ُ ] (ق مرکب ) کام ناکام : بکام و ناکام از بهر زاد راه دراززمین بزیر کفت زیر گام بایدکرد. ناصرخسرو.ببین تا چون بود حالت سرانجام که باید رفت از
کامشلغتنامه دهخداکامش . [ م ِ ] (اِمص ) اسم مصدر از کامیدن . بکام بودن . در عیش و ناز و تنعم بسر بردن : نه دل بگرفت رامین را ز رامش نه ویسه سیرگشت از ناز و کامش . (ویس و رامین )