بسندگیلغتنامه دهخدابسندگی . [ ب َ س َ دَ ] (حامص ) مَغنی ، مُغنی ؛ کفایت و بسندگی . (منتهی الارب ). اکتفا. کفاف . || شایستگی . سزاواری .
بندگیفرهنگ مترادف و متضاد۱. پرستش، عبودیت ۲. خدمت، خدمتکاری، خدمتگزاری، غلامی، نوکری ۳. اسارت، بردگی ۴. اطاعت، انقیاد ≠ ربوبیت ۵. آقایی ۶. آزادی، حریت
بندگی کردنفرهنگ مترادف و متضاد۱. پرستش کردن، عبادت کردن ۲. اطاعت کردن، انقیاد ورزیدن ۳. خدمت کردن، خدمتگزاری کردن ≠ خیانت کردن ۴. نوکری کردن ≠ آقایی کردن ۵. نوکر بودن ≠ ارباب بودن
کفایتفرهنگ فارسی طیفیمقوله: اختیار آتی کفایت، بسندگی، کفاف، تکافو، اکتفا ضرورت مقدار درست، اندازۀ کافی، حد نصاب، حداقل موردنیاز، بس، بهاندازۀ ضروری نمرۀ قبولی بینیازی، خودکفایی،