بزیچهلغتنامه دهخدابزیچه . [ ب ُ چ َ / چ ِ ] (اِ مصغر) (از: بز + -یچه ، علامت تصغیر چون دریچه ). (حاشیه ٔ برهان چ معین ). بزغاله را گویند، و بعربی حلان و حُلام خوانند و حلوان غلط
بازیچه ٔ روم و زنگلغتنامه دهخدابازیچه ٔ روم و زنگ . [ چ َ / چ ِ ی ِ م ُ زَ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) مسخره ٔ روز و شب را گویند. (برهان ). || کنایه از روز و روزگار هم هست به اعتبار شب و روز.
پنیر مایهلغتنامه دهخداپنیر مایه . [ پ َ ی َ / ی ِ ](اِ مرکب ) چیزی است در شیردان بره و بزیچه ٔ نوزاد و امثال آن پیش از آنکه جزشیر خورده نباشد و آن را برای کلچانیدن شیر بکار برند تا پ
ذرٔآءلغتنامه دهخداذرٔآء. [ ذَ ] (ع ص ، اِ) تأنیث اَذرَء (شاید معرّب زال ) زن پیر. || عناق ذرٔآء؛ آن بزیچه ٔ ماده که هر دو گوش وی خجک دارد و دیگر بدنش سیاه بود یا آنکه در سر وی س
ایجهلغتنامه دهخداایجه . [ ج َ / ج ِ ] (پسوند) ایچه . ایزه . ایژه .ایشه . در کلماتی مثل : بزیچه ، منیجه ، دریچه ، لبیشه ، لویشه علامت تصغیر است و گاه علامت تأنیث : نیزه . نیجه .
ذم ءلغتنامه دهخداذم ء. [ ذَم ْءْ ] (ع مص ) دشوار آمدن بر. روان گردیدن آب بینی بزغاله ، جاری شدن آب و مخاط بینی بزیچه . || (ص ، اِ) مرد نکوهیده .
ابوحبیبلغتنامه دهخداابوحبیب . [ اَ ح َ ] (ع اِ مرکب ) ماهی شور. (مهذب الاسماء). || بزغاله . بزیچه . || جدی بریان کرده شده . (منتهی الارب ).