بدهکارلغتنامه دهخدابدهکار. [ ب ِ دِ ] (ص مرکب ) مقروض و وامدار. (ناظم الاطباء). کسی که بدیگری پولی رامقروض است . (از اصطلاحات فرهنگستان ). مدیون . غریم . فام دار. مقابل طلبکار و ب
بدهکارفرهنگ فارسی طیفیمقوله: مناسبات ملکی مقروض، متعهد، مدیون، معسر، بدحساب، محیل، آلوده، مشغولالذمه، مفلس، رهین، مرهون
بدهکار بودنفرهنگ فارسی طیفیمقوله: مناسبات ملکی ار بودن، بدهی داشتن، مدیونبودن، مقروض بودن، وام گرفتن، قرض (بدهی) بالا آوردن، اینکلاه آنکلاه کردن، بدهکار شدن، بستانکار کردن بدهکارکردن، ب