باوردیلغتنامه دهخداباوردی . [ وَ ] (اِخ ) ابومحمد عبداﷲبن عقیل باوردی از باورد خراسان و معتزلی بود. در اصفهان سکونت داشت و پس از سال 420 هَ . ق . درگذشت . (از معجم البلدان ).
باوردیلغتنامه دهخداباوردی . [ وَ ] (ص نسبی ) منسوب به باورد را گویند. (برهان قاطع). منسوب است به شهرکی در خراسان که به وجوه ثلاثه ٔ اباورد وباورد و ابیورد خوانده میشود. (از انساب
باوردیلغتنامه دهخداباوردی . [ وَ ] (اِخ ) میرحسین باوردی از شعرا و عرفاء بود و به ملازمت گیجیک میرزا به سفر کعبه رفت . ازوست : ای ز مهر عارضت گردون غلام یوسفی را کرده اند یعقوب نا
باوردیناریلغتنامه دهخداباوردیناری . (اِخ ) تیره ای از شعبه ٔ الیاس از تقسیمات دشمنزیاری ایلات کوه گیلویه ٔ فارس . (از جغرافیای سیاسی کیهان ص 89).
باوردیناریلغتنامه دهخداباوردیناری . (اِخ ) تیره ای از شعبه ٔ الیاس از تقسیمات دشمنزیاری ایلات کوه گیلویه ٔ فارس . (از جغرافیای سیاسی کیهان ص 89).
احمدلغتنامه دهخدااحمد. [ اَ م َ ] (اِخ ) باوردی . نجیب الدین ابیوردی . عوفی در لباب الالباب ج 1 ص 147 در ذیل ترجمه ٔ تاج الدین الاَّبی آرد: و بخط اودیدم در سفینه ٔ نجیب الدین ال
ابوسلمهلغتنامه دهخداابوسلمه . [ اَ س َ ل َ م َ ] (اِخ ) باوردی . یکی ازمشایخ طریقت صوفیّه در مائه ٔ چهارم هَ . ق . خواجه عبداﷲ انصاری صحبت او دریافته و گوید: ابوسلمه ٔ خطیب صوفی سی
ابومنصورلغتنامه دهخداابومنصور. [ اَ م َ ] (اِخ ) پاوردی (شاید: باوردی ). او راست : معرفة الصحابة. (کشف الظنون ).