اکابرلغتنامه دهخدااکابر. [ اَ ب ِ ] (اِخ ) موضعی است . (یادداشت مؤلف ). دهی است در کمتر از شش فرسخی میانه ٔ جنوب و مشرق عسلویه . (از فارسنامه ٔ ناصری ) : در خوارزم و درکات و اکا
اکابرلغتنامه دهخدااکابر. [ اَ ب ِ ] (ع ص ، اِ) ج ِاکبر. بزرگان . مقابل اصاغر. (یادداشت مؤلف ). رجوع به اکبر شود. || مردمان دولتمند و توانا. || مردمان بزرگ و شریف و کبیر. (ناظم ا
اکابرفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. = اکبر۲. بزرگسالان.۳. [منسوخ، مجاز] مکانی که بزرگسالان در آن درس میخواندند.
عکابرلغتنامه دهخداعکابر. [ ع َب ِ ] (ع اِ) کلاکموشهای نر. (منتهی الارب ). نرها از «یرابیع». (از اقرب الموارد).
اکبر از سیاوش بزرگتر است.گویش اصفهانی تکیه ای: akbar az siyâvaš gordtar-a. طاری: akbar az siyâvuš gordtar-a. طامه ای: akbar az siyâvaš gordtar-e (/-a). طرقی: akbar az siyâvaš gordtar-a. کشه ای: akba
زردانلغتنامه دهخدازردان . [ زَ ] (اِخ ) یکی از اکابر مجوس است و اهل او را زردانیه گویند و اعتقاد آنان آن است که یزدان اشخاص بسیار از روحانیات احداث نموده است و اهرمن از فکر او به
رازیلغتنامه دهخدارازی . (اِخ ) شیخ عبدالجباربن عبداﷲبن علی قاری رازی از اکابر علمای امامیه و فقیه ری بوده و از تلامذه ٔ شیخ طوسی متوفی در 460 هَ . ق . و قاضی ابن البراج متوفی در
احمدپاشالغتنامه دهخدااحمدپاشا. [ اَ م َ ] (اِخ ) هرسک زاده یکی از اکابر وزرای عثمانی . وی بروزگار سلطان بایزید و سلطان سلیم چهار بار بمقام صدراعظمی ارتقا یافت و مجموعاً هفت سال این