اویشلغتنامه دهخدااویش . [ اُ ی ِ ] (اِ) بضم اول و کسر ثالث وجود و هستی . (ناظم الاطباء). هویت که تشخص و تعین باشد. (انجمن آرا) (آنندراج ). بمعنی هویت از مجعولات دساتیر است . (یا
اویشکلغتنامه دهخدااویشک . [ اِ ] (اِخ ) دهی است ازدهستان شاخنات بخش درمیان شهرستان بیرجند دارای 306تن سکنه . رجوع به فرهنگ جغرافیایی ایران ج 9 شود.
اویشنلغتنامه دهخدااویشن . [ اَ ش َ ] (اِ) بر وزن کشیدن سعتر را گویند و بعضی گویند نوعی از سبزی خوردنی است که در میان پیاز و ترب کارندش . (مؤید الفضلاء).
آویشنلغتنامه دهخداآویشن . [ ش َ ] (اِ) صعتر. سعتر. آویشه . آویش . اوشه . اوشن . یوشن . پودنه ٔ برّی . پودینه ٔ صحرائی . پودنه ٔ کوهی . زلف شاهدان : چه کنی دنیا بی دین و خرد زیراک
آویشافرهنگ نامها(تلفظ: āvišā) (آویش = آویشن + ا (پسوند نسبت یا اسم ساز)) ، هم به معنای آویشن است و هم منسوب به آن . ← آویشن .