معنی اویا | واژه یاب

جست‌وجوی دقیق

اویا. (ص ، اِ) بر وزن گویا تنبل و شخص تنبل و کاهل . (از ناظم الاطباء).

از اصواتی که گالش ها در جنگل یکدیگر را با آن صدا کنند

اویان . (اِ) ج ِ اویَه . (ناظم الاطباء).

اویان . [ اَ ] (اِ) کوه و جبل . (ناظم الاطباء). ماه وسط پاییز. (ناظم الاطباء). ابان .

اویان . [ اَ ] (اِخ ) دهی است از دهستان شهرنوبالا ولایت باخرز بخش طیبات شهرستان مشهد دارای 295تن سکنه . رجوع به فرهنگ جغرافیایی ایران ج 9 شود.

اویاه . [ اَ وَی ْ یا ] (ع صوت ) اَوه َ. (ناظم الاطباء). و رجوع به اوه شود.

( اُ ) (اِ.) آبیار، میراب .

اویانا

اویان . (اِ) ج ِ اویَه . (ناظم الاطباء).

اویان . [ اَ ] (اِ) کوه و جبل . (ناظم الاطباء). ماه وسط پاییز. (ناظم الاطباء). ابان .

اویاه . [ اَ وَی ْ یا ] (ع صوت ) اَوه َ. (ناظم الاطباء). و رجوع به اوه شود.