اهاجیلغتنامه دهخدااهاجی . [ اَ ی ی ] (ع اِ) ج ِ اُهجیّة. یعنی آنچه بدان هجو کنند از شعر و جز آن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) : به استهزا و سخریت اغانی و اهاجی گفتند. (ترجمه
احاجیلغتنامه دهخدااحاجی . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ اُحجیّة و اُحجوّه . سوءالهائی که بر سبیل امتحان از کسی کنند. چیستان ها. || علم احاجی ؛ علمی است که در آن بحث می کنند از الفاظی که مخال
جلال ماوراءالنهریلغتنامه دهخداجلال ماوراءالنهری . [ ج َ ل ِ وَ ءُن ْ ن َ ] (اِخ ) (حکیم ...) از شاعران است . سوزنی او را هجو کرده و او نیز شعرهای هجو بسیار داشت ولی سرانجام جمله ٔ اهاجی و هز
خرد نوریلغتنامه دهخداخرد نوری . [ ] (اِخ ) نامش میرزا علی مردان . در اصفهان به اکتساب کمالات متداوله پرداخته و بنا در قَدْح و مدح نهاده و عمر را به اهاجی رکیکه بسر رسانیده پس توبه ک
طوفان مازندرانیلغتنامه دهخداطوفان مازندرانی . [ ن ِ زَ دَ ] (اِخ ) اسمش میرزا طیب و اصلش از ملک هزارجریب من توابع دارالمرز مازندران بوده . پس از تحصیل کمالات و کسب مقالات مهاجرتی و مسافرتی
ابن قطانلغتنامه دهخداابن قطان . [ اِ ن ُ ق َطْطا ] (اِخ ) ابوالقاسم هبةاﷲبن فضل بن قطان . شاعری بغدادی و محدث معاصر حیص بیص . وی مردی مزّاح و خوش محاوره و طبع او مایل به اَهاجی ّ بو
اصفهانیلغتنامه دهخدااصفهانی . [ اِ ف َ ] (اِخ ) شرف الدین عبدالمؤمن بن هبةاﷲ اصفهانی یا اصبهانی ، معروف به شفروه . در اواسط قرن دهم هجری شهرت یافت . او راست : اطباق الذهب در مواعظ