امییلغتنامه دهخداامیی . [ اُ م َی ْ یی ] (ع ص نسبی ) منسوب به امیة که طایفه ای از قریش باشد. (ناظم الاطباء).
امیینلغتنامه دهخداامیین . [ اُم ْ می یی ] (ع اِ) ج ِ اُمّی ّ در حال نصب و جر: قل للذین اوتوا الکتاب والامیین ءَاسلمتم . (قرآن 20/3). رجوع به امی و امیون شود.
علی امییلغتنامه دهخداعلی امیی . [ ع َ ی ِ اُ م َی ْ یی ] (اِخ ) ابن ابراهیم بن علی بن عبدالرحمان امیمی شریشی . رجوع به علی امیمی شود.
امیینلغتنامه دهخداامیین . [ اُم ْ می یی ] (ع اِ) ج ِ اُمّی ّ در حال نصب و جر: قل للذین اوتوا الکتاب والامیین ءَاسلمتم . (قرآن 20/3). رجوع به امی و امیون شود.
علی امییلغتنامه دهخداعلی امیی . [ ع َ ی ِ اُ م َی ْ یی ] (اِخ ) ابن ابراهیم بن علی بن عبدالرحمان امیمی شریشی . رجوع به علی امیمی شود.
امیةلغتنامه دهخداامیة. [ اُ م َی ْ ی َ ] (ع اِ) مصغر امة. (منتهی الارب )(ناظم الاطباء). || قبیله ایست از قریش ، اُمَوی ّ و اَمَوی ّ و اُمَیَّی بچهار یاء منسوب است بآن .(منتهی ال
علی امیمیلغتنامه دهخداعلی امیمی . [ ع َ ی ِ اُ م َی ْ می ی ] (اِخ ) ابن ابراهیم بن علی بن عبدالرحمان امیمی شریشی . از اهالی شریش . وی ادیب و محدث و فقیه بود و در سال 642 هَ . ق . درگ
امیلغتنامه دهخداامی . [ اُم ْ می ] (ع ص ) منسوب به ام . مادری . بطنی : اخ امی ؛ برادر مادری . اخت امی ؛ خواهر مادری . (از یادداشت مؤلف ). || کسی که بر اصل خلقت خود بود و کتابت