اغفرلغتنامه دهخدااغفر. [ اَ ف َ ] (ع ن تف ) پوشاننده تر. (آنندراج ). || (ص ) بردارنده ٔ ریم و چرک . و منه ؛ اصبغ ثوبک فانه اغفرللوسخ ؛ ای احمل له . (از منتهی الارب ) (از ناظم ال
ظلیملغتنامه دهخداظلیم . [ ظَ ] (اِخ ) وادیی است در نجد : من دیار کأنهن رسوم لسلیمی برامة فتریم اقفر الخِب ُّ من منازل اسما -ءَ فجنبا مقلص فظلیم .ابودؤاد الایادی (از معجم البلد
خبلغتنامه دهخداخب . [ خ ِب ب ] (اِخ ) یاقوت آنرا به روایت از اسمأبن خارجه نام موضعی می داند: عیش الخیام لیالی الخب و نیز بنقل از ابی داود باز آنرا نام موضعی می آورد : اقفر ال
ذنوبلغتنامه دهخداذنوب . [ ذَ ] (اِخ ) جایگاهی است در شعر عبیدبن الأبرص و جز آن . و درمعجم البلدان آمده است . نام موضعی است . عبید گوید:اقفر من اهله ملحوب فالقطبیات فالذّنوب .و
غمر بنی جذیمةلغتنامه دهخداغمر بنی جذیمة. [ غ َ رِ ب َ ج ُ ذَ م َ ] (اِخ ) جایی است در شام . در این مکان تا تیماء دو منزل فاصله است از ناحیه ٔ شام . عدی بن الرقاع گوید : لمن المنازل اقفرت
مقفزلغتنامه دهخدامقفز. [ م ُ ق َف ْ ف َ ] (ع ص ) فرس مقفز؛ اسب اَقْفَز. (منتهی الارب ) (آنندراج ). اسبی که دستش تا آرنج سپید باشد. (ناظم الاطباء). اسبی که سفیدی دستهایش تا آرنج