اغللغتنامه دهخدااغل . [ ] (اِخ ) همان اغول حاجب است که از امرای محمد خوارزمشاه درخوارزم بود. (از تاریخ جهانگشا ج 1 ص 97 و 124). همان مغول حاجب است . رجوع به تاریخ غازان ص 137 ش
اغللغتنامه دهخدااغل . [ اَ غ ِ ] (اِ) جایی باشد که در کوه وصحرا بجهت خوابانیدن گوسفندان سازند. (آنندراج ) (برهان ) (هفت قلزم ). و آن را آغل بالمد نیز خوانند. (آنندراج ). اغول ا
عقللغتنامه دهخداعقل . [ ع َ ] (ع مص ) بندکردن دوا شکم را. (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و چنین دارویی را عَقول و شکم را معقول گویند. (ازاقرب الموارد). قبض آوردن دارو شکم
عقللغتنامه دهخداعقل . [ ع َ ق َ ] (ع اِمص ) برتافتگی پای شتر و بر همدیگر خوردن زانوی آن . (از منتهی الارب ). اصطکاک دو زانو، یا پیچیدگی در پای ، و گشادگی عرقوب بزرگ و آن ناپسند
عقللغتنامه دهخداعقل . [ ع َ ق َ ] (ع مص ) «أعقل » بودن شتر. (از اقرب الموارد). رجوع به اعقل و عَقَل در معنی اسمی شود.
آغُلگویش خلخالاَسکِستانی: tayla/ pasalâ دِروی: andiz/ kâm شالی: tabla کَجَلی: âqəl کَرنَقی: kom کَرینی: âqol کُلوری: gâč گیلَوانی: kum لِردی: zâqa/ komb
آغُلگویش کرمانشاهکلهری: âxel̆ گورانی: âxel̆ سنجابی: âxel̆ کولیایی: âxel̆ زنگنهای: âxel̆ جلالوندی: âxel̆ زولهای: âxel̆ کاکاوندی: âxel̆ هوزمانوندی: âxel̆