اصحارلغتنامه دهخدااصحار. [ اِ ] (ع مص ) به صحرا بیرون شدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). به صحرا بیرون آمدن . (زوزنی ) (تاج المصادر بیهقی ). اَصْحَرَ القوم ُ؛ برزوا الی الصحراء
اسحارلغتنامه دهخدااسحار. [ اَ ] (ع اِ) ج ِ سَحر. بامدادها. (غیاث ). || ج ِ سُحْر و سَحْر و سَحَر. شش های حیوانات . || ج ِ سِحر. افسونها. (غیاث ). || مقطعةالاسحار؛ مقطعةالسحور. (م
اسحارلغتنامه دهخدااسحار. [ اَ حارر / اِ حارر ] (ع اِ) تره ایست که شتر را فربه کند. (منتهی الارب ). اسحارّه .
اسحارلغتنامه دهخدااسحار. [ اِ ] (ع مص ) در سَحَر شدن . بوقت سحر به جائی رفتن . در وقت سحر شدن . (زوزنی ). در وقت سحر شدن و رفتن در آن وقت . (تاج المصادر بیهقی ).
اسهارلغتنامه دهخدااسهار. [ اِ ] (ع مص ) بیدار داشتن . (منتهی الارب ). بیدار گردانیدن . (زوزنی ) (تاج المصادر بیهقی ). بیدار کردن . بی خواب کردن . تأریق .
اصهارلغتنامه دهخدااصهار. [ اَ ] (ع اِ) ج ِ صِهْر. اهل بیت زن از داماد و پدرزن و برادرزن و دیگران ، در مقابل اَحماء که اهل بیت مرداست و از دو جهت صهر نیز گویند. (منتهی الارب ). ج
اصحاب رأسلغتنامه دهخدااصحاب رأس . [ اَ ب ِ رَءْس ْ ] (اِخ ) ابن الندیم هنگام بحث درباره ٔ حرانیان از گفته ٔ مأمون خطاب به آنان گوید: فانتم اذاً الزنادقة عبدةالاوثان ، و اصحاب الرأ
اصحاب سوره ٔ بقرهلغتنامه دهخدااصحاب سوره ٔ بقره . [ اَ ب ِ رَ ی ِ ب َ ق َ رَ ] (اِخ ) گروهی از صحابه که بجای سوره ٔ قل هواﷲ پس از حمد، سوره ٔ بقره را در نماز میخواندند: و قد طرح غمده ینادی :
اصحاب صحیفه ٔ ملعونهلغتنامه دهخدااصحاب صحیفه ٔ ملعونه . [ اَ ب ِ ص َ ف َ ی ِ م َ ن َ ] (اِخ ) در اصطلاح رجالی ، عبارت از چهارده تن از اصحاب عقبه و بیست تن دیگرند که در منع خلافت علی (ع ) هم پیم
اصحاب عبداﷲبن اباضلغتنامه دهخدااصحاب عبداﷲبن اباض . [ اَ ب ِ ع َ دُل ْ لا هَِ ن ِ اِ ] (اِخ ) پیروان عبداﷲ اباض از بنی مرةبن عبید از بنی تمیم بودند که آنان را اباضیه میگفتند و فرقه ٔ بزرگی از
اصحاب عقبه ٔ اولیلغتنامه دهخدااصحاب عقبه ٔ اولی . [ اَ ب ِ ع َ ق َ ب َ ی ِ لا ] (اِخ ) مقریزی ذیل اصحاب عقبه ٔ اولی آرد: آنگاه پیامبر (ص ) در عقبه ٔ منی هنگام موسم با شش تن ملاقات کرد که همه
حبیبلغتنامه دهخداحبیب . [ ح َ ] (اِخ ) ابن اوس بن حارث مکنی به ابوتمام . نجاشی (متوفی 450 هَ . ق .) در رجال خود او را یاد کرده گوید: امامی بود و امامان را تا ابوجعفر ثانی که معا
اصحاب رأسلغتنامه دهخدااصحاب رأس . [ اَ ب ِ رَءْس ْ ] (اِخ ) ابن الندیم هنگام بحث درباره ٔ حرانیان از گفته ٔ مأمون خطاب به آنان گوید: فانتم اذاً الزنادقة عبدةالاوثان ، و اصحاب الرأ
اصحاب سوره ٔ بقرهلغتنامه دهخدااصحاب سوره ٔ بقره . [ اَ ب ِ رَ ی ِ ب َ ق َ رَ ] (اِخ ) گروهی از صحابه که بجای سوره ٔ قل هواﷲ پس از حمد، سوره ٔ بقره را در نماز میخواندند: و قد طرح غمده ینادی :
اصحاب صحیفه ٔ ملعونهلغتنامه دهخدااصحاب صحیفه ٔ ملعونه . [ اَ ب ِ ص َ ف َ ی ِ م َ ن َ ] (اِخ ) در اصطلاح رجالی ، عبارت از چهارده تن از اصحاب عقبه و بیست تن دیگرند که در منع خلافت علی (ع ) هم پیم
اصحاب عبداﷲبن اباضلغتنامه دهخدااصحاب عبداﷲبن اباض . [ اَ ب ِ ع َ دُل ْ لا هَِ ن ِ اِ ] (اِخ ) پیروان عبداﷲ اباض از بنی مرةبن عبید از بنی تمیم بودند که آنان را اباضیه میگفتند و فرقه ٔ بزرگی از