اشرملغتنامه دهخدااشرم . [اَ رَ ] (اِخ ) ابوبکر احمدبن محمدبن هانی خراسانی سپس بغدادی حنبلی معروف به اشرم . از فقیهان و محدثان اخباری بود و در سال 270 هَ . ق . درگذشت . او راست :
اشرملغتنامه دهخدااشرم . [ اَ رَ ] (اِخ ) ابرهةبن صباح مکنی به ابویکسوم و ملقب به اشرم . از ملوک بنی حِمْیَر بود که در یمن سلطنت میکردند. وی را از آن روی اشرم گفتند که در جنگ با
اشرملغتنامه دهخدااشرم . [ اَ رَ ] (ع ص ) رجل اشرم ؛ مرد کفته بینی . (منتهی الارب ). مؤنث : شَرْماء. ج ، شُرْم . (اقرب الموارد).
عشرملغتنامه دهخداعشرم . [ ع َ ش َرْ رَ ] (ع ص ، اِ) تیر درگذرنده . (منتهی الارب ) . رجوع به عشرب شود. || شیر بیشه . (منتهی الارب ). اسد. (اقرب الموارد).
آشرمه دوزیلغتنامه دهخداآشرمه دوزی . [ ش ُ م َ / م ِ ] (حامص مرکب ) حرفت آشرمه دوز. || (اِ مرکب ) دکان آشرمه دوز.
آشرمهلغتنامه دهخداآشرمه . [ ش ُ م َ / م ِ ] (اِ) زین و برگ . یراق اسب . || نمدزین .- آشرمه دریده ؛ بی سروپا، و آن دشنامی است . و رجوع به آدرم و آدرمه و اترمه شود.
آشرمه دوزیلغتنامه دهخداآشرمه دوزی . [ ش ُ م َ / م ِ ] (حامص مرکب ) حرفت آشرمه دوز. || (اِ مرکب ) دکان آشرمه دوز.
آشرمهلغتنامه دهخداآشرمه . [ ش ُ م َ / م ِ ] (اِ) زین و برگ . یراق اسب . || نمدزین .- آشرمه دریده ؛ بی سروپا، و آن دشنامی است . و رجوع به آدرم و آدرمه و اترمه شود.
یکسوملغتنامه دهخدایکسوم . [ ی َ ] (اِخ ) ابن ابرهة الاشرم . دومین ملک حبشی که بر یمن حکومت کرد. صاحب مجمل التواریخ والقصص می نویسد: «پس ابرهةبن الاشرم پادشاه گشت و او اصحاب الفیل
مشروملغتنامه دهخدامشروم . [ م َ ] (ع ص ) کفته و بریده بینی . (منتهی الارب )(آنندراج ). أشرم . (اقرب الموارد) (محیط المحیط).