اسم مکانلغتنامه دهخدااسم مکان . [ اِ م ِ م َ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) اسم مکان ، اسمی است که دال بر مکان و محل باشد. در فارسی برای ساختن اسم مکان یکی از ادات ذیل را افزایند:1- گاه
ﭐسْمُفرهنگ واژگان قرآناسم-نام ("اسم"بر لفظ دلالت کننده بر چیزی یا اوصاف آن چیز که نشانه ای برای آن شده اند،می گویند .اصل اين کلمه از ماده " سمه " اشتقاق يافته ، و سمه به معناي داغ
مُلْتَحَداًفرهنگ واژگان قرآنپناهگاه (اسم مکان و به معناي محلي که شخص مورد آسيب ،خود را به آن محل کنار بکشد ، تا از شري که متوجه او است ايمان بماند)
مَّوْبِقاًفرهنگ واژگان قرآنمحل هلاكت - مهلكه (اسم مکان از ماده وبق است که مصدرش وبوق به معناي هلاکت است)
مَثْوَاهُفرهنگ واژگان قرآنجايگاه او - منزلت او (اسم مکان از ماده ثوي يثوي ثواء و به معناي محل اقامت با استقرار است )
مَثْوَايَفرهنگ واژگان قرآنجايگاه من - منزلت من (اسم مکان از ماده ثوي يثوي ثواء و به معناي محل اقامت با استقرار است )