اسفناج رومیلغتنامه دهخدااسفناج رومی . [ اِ ف َ / ف ِ ج ِ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) دوائی باشد که آنرا بعربی قطف و سرمق و بقلة الذهبیة خوانند. استسقا را نافع است . اگر جامه ٔ ابریشمی را
اسفناجلغتنامه دهخدااسفناج . [ ] (اِخ ) دهی جزء دهستان زنجان رود بخش حومه ٔ شهرستان زنجان ، 30000 گزی شمال باختر زنجان ، 3000 گزی راه آهن زنجان به تبریز. دامنه . معتدل . سکنه 530 ت
اسفناجلغتنامه دهخدااسفناج . [ اِ ف َ / ف ِ ] (اِ) اسفاناخ . اسفناخ . اسپناج . اسپاناخ . اسپنانج . سپاناخ . رجوع به اسپناج شود : بابای تو چارده پسر داشت نی میزد و اسفناج میکاشت .؟
اسفناجگویش خلخالاَسکِستانی: aspanâx دِروی: aspanâx شالی: aspanâx کَجَلی: esfenâj کَرنَقی: əspənâx کَرینی: asbanâq کُلوری: aspanâx گیلَوانی: aspanâj لِردی: sifilli
اسفاناخ رومیلغتنامه دهخدااسفاناخ رومی . [ اِ خ ِ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) قطف است . (تحفه ٔ حکیم مؤمن ) (فهرست مخزن الادویه ). رجوع به اسفناج رومی شود.
سلمهفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهگیاهی بیابانی و خودرو، دارای ساقۀ کوتاه و برگهای بیضیشکل مانند اسفناج که در پختن بورانی و آش به کار میرود؛ اسفناج رومی.
سرمجلغتنامه دهخداسرمج . [ س َ م َ ] (اِ) سرمک . معرب آن سرمق است . (حاشیه ٔ برهان قاطع چ معین ). دوایی است که آن را اسفناج رومی گویند و آن بستانی و صحرایی هر دو میباشد. صحرایی آ
سرمکلغتنامه دهخداسرمک . [ س َ م َ ] (اِ) سرمج . آرش . در پهلوی «سرمک » . گیاهی که از آن جامه بافند. (حاشیه ٔ برهان قاطع چ معین ). شوره گیاهی که آن را اسفناج رومی خوانند. و معرب
خورشلغتنامه دهخداخورش . [ خوَ / خ ُ رِ ] (اِ) غذا. طعام . (ناظم الاطباء). قوت . خوردنی . (یادداشت بخط مؤلف ) : چهل روز افزون خورش برگرفت بیامد دمان تا چه بیند شگفت . فردوسی .هم