اسطوخودوسلغتنامه دهخدااسطوخودوس . [ اُ ] (معرب ، اِ) (از لاتینی استوخاس ) اُسطوخُدوس . اُسطوخودُس . نبات له سفاد حمر دقیقة کسفاد حبةالشعیر و هو اطول منه ورقاًو فیه قضبان غبر کما فی ا
اسطوخودوسفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهگیاهی از خانوادۀ نعنا با برگهای باریک، گلهای سفید یا بنفش، و تخمهای ریز زردرنگ که مصرف دارویی دارد؛ شاهاسپرم رومی؛ لاواند.
استخودوسلغتنامه دهخدااستخودوس . [ اُ ت ُ ] (معرب ، اِ) گیاهی است داروئی و خوشبو. رجوع به اسطوخودوس شود.
استوخدوسگویش کرمانشاهکلهری: šâře:hân گورانی: šâře:hân سنجابی: šâře:hân کولیایی: šâře:hân زنگنهای: šâře:hân جلالوندی: šâře:hân زولهای: šâře:hân کاکاوندی: šâře:hân هوزمانوندی: šâře:
استوخدوسگویش اصفهانی تکیه ای: osoqodus طاری: ossoqodus طامه ای: osoqodus طرقی: ossâqodus کشه ای: ossoqodus نطنزی: ---------
حب اسطوخودوسلغتنامه دهخداحب اسطوخودوس . [ ح َب ْ ب ِ اُ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) صداع و صرع را نفع دهد و سدر و دوار را دفع کند و بواسیر و نواصیر را سودمند آید. صفت آن پوست هلیله ٔ کاب
بریونلغتنامه دهخدابریون . [ ب َ ری وَ / ب ِرْ ی َ / یُو / ب ِرْ ] (اِ) علتی است که در بدن آدمی پیدا میشود و هرچند برمی آید پهن میگردد و خارش می کند و آنرا در هندوستان داد میگویند