ازگلغتنامه دهخداازگ . [ اَ ] (اِ) شاخ خرد. شولان . ترکه : بر هر شاخ هزارهزار ازگ است ، و بر هر ازگی هزارهزار برگ . (تفسیر ابوالفتوح رازی چ 1 ج 5 ص 177 س 7). رجوع به ازغ شود.
ازگللغتنامه دهخداازگل . [ اَ گ ِ ] (اِ) ازگیل . و در لاهیجان ، کلاردشت و گرگان بنام کُنوس ، کُنُس ، کُندُز، و در کتول باسم کُندُس نامیده میشود. و رجوع به ازگیل شود.
ازگلدیلغتنامه دهخداازگلدی . [ اُ گ َ ] (ترکی ، ص مرکب ) (از: اُز، خود + گلدی ، آمد) دشنامی است که زنان بزنی بی سروپا گویند. بی پدر و مادر. خسیس . فرومایه . بی اصل .