اخیانلغتنامه دهخدااخیان . [ اُ خ َی ْ یا ] (ع اِ مصغر) تصغیرگونه ای از اخ . || (اِخ ) نام دو کوه است در حق ذی العرجا بر شبیکه و آن آبی است در بطن وادئی و در آنجا چاههای بسیار است
احیاناًلغتنامه دهخدااحیاناً. [ اَح ْ نَن ْ ] (ع ق ) اتفاقاً. گاهگاه : اگر احیاناً چاره ٔ این شغل مرا [ احمد حسن ] بباید کرد من شرایط این شغل را درخواهم بتمامی . (تاریخ بیهقی ). ||
ذوالعرجاءلغتنامه دهخداذوالعرجاء. [ ذُل ْ ع َ ] (اِخ ) [ حق ّ... ] رجوع به اُخَیّان شود. و رجوع به ذوعرجاء شود.
اعیانیلغتنامه دهخدااعیانی . [ اَ ] (ص نسبی ) منسوب به عین . در تداول حقوقی بنا و ساختمان را گویند. مقابل عرصه . (یادداشت بخط مؤلف ).- اعیانی خانه ؛ بناهای خانه . (ناظم الاطباء).
چلبیلغتنامه دهخداچلبی . [ چ َ ل َ ] (اِخ ) (حسام الدین ..) حسام الدین چلبی . چلبی افندی . ابن اخی ترک .عباس اقبال در کتاب «تاریخ مفصل ایران » ضمن شرح حال مولوی رومی و چگونگی نظم
احیاناًلغتنامه دهخدااحیاناً. [ اَح ْ نَن ْ ] (ع ق ) اتفاقاً. گاهگاه : اگر احیاناً چاره ٔ این شغل مرا [ احمد حسن ] بباید کرد من شرایط این شغل را درخواهم بتمامی . (تاریخ بیهقی ). ||