اخابلغتنامه دهخدااخاب . [ اَ ] (اِخ ) یکی از پادشاهان بنی اسرائیل که در 918 ق . م . بسلطنت رسید و باغواء زن خویش مسما به ایزابل به الهه ٔ بعل گروید و معبدی برای آن بُت بساخت و ا
اخابثلغتنامه دهخدااخابث . [ اَ ب ِ ](ع ص ، اِ) ج ِ اخبث . || (اِخ ) بنوعک بن عدنان پس از وفات نبی صلی اﷲ علیه و آله و سلم در سرزمین خود اعلاب ، بین طائف و ساحل ارتداد آوردند و طا
اخابث المنافقینلغتنامه دهخدااخابث المنافقین . [ اَ ب ِ ثُل ْ م ُ ف ِ ] (اِخ ) ثم ّ حمل ابن ابی الی قبره . و قد غلب علیه المنافقون کسعدبن حنیف و زیدبن اللّصیت و سلالةبن الحمام و نعمان بن أ
حمیدیهلغتنامه دهخداحمیدیه . [ ح َ دی ی َ ] (اِخ ) نام شهری است که به بولی از ولایت قسطمونی مربوط میباشد.از طرف مشرق به بارطین و از جانب جنوب به کرده و ازسوی مغرب به ارکلی و از جهت
گاسکونادلغتنامه دهخداگاسکوناد. [ ک ُ ] (اِخ ) نام رودی است در جماهیر متفقه ٔ آمریکای شمالی ، و در جمهوری میسوری ، که وارد نهر عظیم میسوری تابع نهر میسی سیپی میگردد و در جهت جنوبی از
گاسکونیلغتنامه دهخداگاسکونی . [ ک ُن ْی ْ ] (اِخ ) در تقسیمات کشوری سابق فرانسه ، یکی از خطه های جنوب غربی بشمار میرفت ، از طرف مغرب با خلیج گاسکنی متشکل از اقیانوس اطلس از جانب جن
پادزهرلغتنامه دهخداپادزهر. [ زَ ] (اِ مرکب ) (از: پات پهلوی ، ضد. مقابل + زهر، سم ّ)مقاوم سم . (بحر الجواهر). فادزهر. پازهر. تریاق . تریاک . مَسوس . بادزهر. نوشدارو. زهردارو. شفاد