احصابلغتنامه دهخدااحصاب . [ اِ ] (ع مص ) سنگریزه انداختن : اَحصب الفرس ؛ سنگریزه انداخت اسب بِسُم در رفتن . (منتهی الارب ). || اعراض کردن . (منتهی الارب ). || فراخ سالی یافتن . (
احسابلغتنامه دهخدااحساب . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ حسب . گوهرها. || اقرباء : این مسئله در میان اصحاب واحساب خویش در شوری افکند. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ).
احسابلغتنامه دهخدااحساب . [ اِ ] (ع مص ) بر بالش نشاندن . (منتهی الارب ). || سیر خورانیدن . سیر نوشانیدن . (منتهی الارب ). || پسند آمدن . (منتهی الارب ). || دادن آنچه بدان خشنود
اصحاب رأسلغتنامه دهخدااصحاب رأس . [ اَ ب ِ رَءْس ْ ] (اِخ ) ابن الندیم هنگام بحث درباره ٔ حرانیان از گفته ٔ مأمون خطاب به آنان گوید: فانتم اذاً الزنادقة عبدةالاوثان ، و اصحاب الرأ
اصحاب سوره ٔ بقرهلغتنامه دهخدااصحاب سوره ٔ بقره . [ اَ ب ِ رَ ی ِ ب َ ق َ رَ ] (اِخ ) گروهی از صحابه که بجای سوره ٔ قل هواﷲ پس از حمد، سوره ٔ بقره را در نماز میخواندند: و قد طرح غمده ینادی :
اصحاب صحیفه ٔ ملعونهلغتنامه دهخدااصحاب صحیفه ٔ ملعونه . [ اَ ب ِ ص َ ف َ ی ِ م َ ن َ ] (اِخ ) در اصطلاح رجالی ، عبارت از چهارده تن از اصحاب عقبه و بیست تن دیگرند که در منع خلافت علی (ع ) هم پیم
اصحاب عبداﷲبن اباضلغتنامه دهخدااصحاب عبداﷲبن اباض . [ اَ ب ِ ع َ دُل ْ لا هَِ ن ِ اِ ] (اِخ ) پیروان عبداﷲ اباض از بنی مرةبن عبید از بنی تمیم بودند که آنان را اباضیه میگفتند و فرقه ٔ بزرگی از
اصحاب عقبه ٔ اولیلغتنامه دهخدااصحاب عقبه ٔ اولی . [ اَ ب ِ ع َ ق َ ب َ ی ِ لا ] (اِخ ) مقریزی ذیل اصحاب عقبه ٔ اولی آرد: آنگاه پیامبر (ص ) در عقبه ٔ منی هنگام موسم با شش تن ملاقات کرد که همه
اعراضلغتنامه دهخدااعراض . [ اِ ] (ع مص ) روی گردانیدن از چیزی . (ناظم الاطباء). روی بگردانیدن از چیزی . (منتهی الارب ). روی از چیزی گردانیدن . (غیاث اللغات ) (آنندراج ). روی بگرد
اصحاب رأسلغتنامه دهخدااصحاب رأس . [ اَ ب ِ رَءْس ْ ] (اِخ ) ابن الندیم هنگام بحث درباره ٔ حرانیان از گفته ٔ مأمون خطاب به آنان گوید: فانتم اذاً الزنادقة عبدةالاوثان ، و اصحاب الرأ
اصحاب سوره ٔ بقرهلغتنامه دهخدااصحاب سوره ٔ بقره . [ اَ ب ِ رَ ی ِ ب َ ق َ رَ ] (اِخ ) گروهی از صحابه که بجای سوره ٔ قل هواﷲ پس از حمد، سوره ٔ بقره را در نماز میخواندند: و قد طرح غمده ینادی :
اصحاب صحیفه ٔ ملعونهلغتنامه دهخدااصحاب صحیفه ٔ ملعونه . [ اَ ب ِ ص َ ف َ ی ِ م َ ن َ ] (اِخ ) در اصطلاح رجالی ، عبارت از چهارده تن از اصحاب عقبه و بیست تن دیگرند که در منع خلافت علی (ع ) هم پیم
اصحاب عبداﷲبن اباضلغتنامه دهخدااصحاب عبداﷲبن اباض . [ اَ ب ِ ع َ دُل ْ لا هَِ ن ِ اِ ] (اِخ ) پیروان عبداﷲ اباض از بنی مرةبن عبید از بنی تمیم بودند که آنان را اباضیه میگفتند و فرقه ٔ بزرگی از