ابوشکورلغتنامه دهخداابوشکور. [ اَ ش َ ] (اِخ ) بلخی . یکی از اجله ٔ شعرای باستانی ایران . در تذکره ها ازتاریخ حیات او جز نام و موطن و از شعر وی غیر از بیتی چند در تذاکر و متفرقاتی
نهر ابوشکرلغتنامه دهخدانهر ابوشکر. [ ن َ رِ اَ ش َ ک َ ] (اِخ ) دهی است از دهستان مینوخی بخش قصبه ٔ معمره ٔ شهرستان آبادان . در 20 هزارگزی مشرق نهر قصر و 6 هزارگزی جنوب غربی راه خسروآ
تفوفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده= تف: ◻︎ به نشکرده ببرید زن را گلو / تفو بر چنین ناشکیبا تفو (ابوشکور: شاعران بیدیوان: ۱۰۵). Δ در مقام تحقیر، نفرین، سرزنش و دشنام دربارۀ کسی میگویند.
شلپویفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهصدای پا: ◻︎ توانگر به نزدیک زن خفته بود / که ناگاه شلپوی مردم شنود (ابوشکور: شاعران بیدیوان: ۱۰۰).
شنارفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده= شنا: ◻︎ بدو گفت مردی سوی رودبار / به رود اندرون شو همی بیشنار (ابوشکور: صحاحالفرس: شنار).
کندوریفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده= کندوره: ◻︎ گشاده درِ هر دو آزادهوار / میان کوی کندوری افکنده خوار (ابوشکور: شاعران بیدیوان: ۱۰۱).