آیهلغتنامه دهخداآیه . [ ی َ ] (ع اِ) آیت . ج ، آیات ، آی .- آیه ٔ حجاب ؛ آیه ٔ سی و یکم سوره ٔ نور 24.- آیه ٔ سجده ؛ هر یک از چهار آیت ذیل : آیه ٔ 15 از سوره ٔ 32. آیه ٔ 37 ا
ایهلغتنامه دهخداایه . [ هََ / هَِ ] (ع اِ فعل ) کلمه ایست که در وقت بازداشتن از چیزی گویند یعنی بس کن . (آنندراج ). کلمه ٔ زجر است یعنی بس است . کلمه ایست که در بیزاری از چیزی
عیهلغتنامه دهخداعیه . [ ع َی ْه ْ ] (ع مص ) آفت رسیدن به مال . (ازمنتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
آیه و مایهلغتنامه دهخداآیه و مایه . [ ی َ / ی ِ وُ ی َ / ی ِ ] (ق مرکب ، از اتباع ) در تداول عامه ، همگی . بالجمله . جمعاً. این و بس (بطور تحقیر): این روغن آیه و مایه دو سیر بود. آیه